เงินตราที่ใช้กันภายในสถาบันวิจัยที่ 9 คือคะแนนสมทบ พ่อแม่ของร่างเดิมฝากไว้ไม่น้อย แน่นอนว่าปกติแล้วไม่ควรมีเพียงเท่านี้ เพียงแต่ถูกคนอื่นแบ่งปันกันไป ส่วนเซิ่งหน่วนเองก็มีบ้าง ไม่มาก แต่ก็พอซื้อเสบียงได้หลายอย่าง
ถ้าซื้อมากกว่านี้อาจดึงดูดสายตา และก็ไม่มีที่เก็บพอ
เธอซื้อขนมปังกรอบอัดแท่งที่เก็บได้นาน บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปกับซีเรียลแฮมอะไรทำนองนี้ ยังซื้อนม ผลไม้แห้ง และผลไม้สดอีกเล็กน้อย แล้วเอาของทั้งหมดใส่ลงในรถเอสยูวีที่พ่อของร่างเดิมฝากไว้
รถเอสยูวีเป็นแบบเจ็ดที่นั่ง เลื่อนเบาะแถวหลังแบนลงแล้วพื้นที่เก็บของกว้างขวางพอสมควร เธอวางของทั้งหมดลงไปจนเต็ม แล้วใช้ผ้ากันสากปิดทับไว้จึงกลับที่พัก
กลับถึงที่พักแล้วเธอก็เก็บเสื้อผ้า รวมทั้งเสื้อผ้าที่เซิ่งเฟยหรานจัดเตรียมไว้ให้ ใส่รถไปด้วย
ในเรื่องเดิมทั้งสองต้องออกเดินทางอย่างรีบเร่ง ขาดแคลนอาหารเครื่องนุ่งห่ม ใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก แต่เรื่องแบบนี้เลี่ยงได้
ยังไงก็เป็นเรื่องเล็ก ๆ ไม่กระทบทิศทางของเรื่องอยู่ดี
เซิ่งเฟยหรานรู้สึกแปลกใจอยู่ในใจ แต่เพราะเซิ่งหน่วนกำลังโกรธเธออยู่จึงไม่กล้าถามอะไรมาก พอเห็นเซิ่งหน่วนยกเต็นท์เล็ก ๆ ใส่กระบะสัมภาระบนรถด้วย ความสงสัยในใจยิ่งทวีขึ้น
"เรียบร้อย กลับกันเถอะ"
เซิ่งหน่วนตบมือแล้วเดินกลับ จากนั้นก็อาบน้ำพักผ่อน เก็บกำลังสะสมแรง
เที่ยงคืนผ่านไปได้ไม่กี่นาที ฝ่ายบริการลูกค้าก็เอ่ยขึ้น "เจ้าของร่าง มาแล้ว"
เซิ่งหน่วนลืมตาขึ้นทันที ลงจากเตียงไปเคาะประตูห้องเซิ่งเฟยหราน "เซิ่งเฟยหราน ลุกขึ้นสิ ข้างนอกไม่ธรรมดา"