เวลาล่วงเลยไป ยุคหายนะสิ้นสุดลงได้ครึ่งปีแล้ว ในช่วงหกเดือนนี้ ฐานหมาป่ากลายเป็นองค์กรบริหารชั่วคราว จัดการฟื้นฟูบ้านเมืองหลังภัยพิบัติและกิจกรรมต่าง ๆ อีกมากมาย
มนุษย์ดูเหมือนเปราะบาง แต่กลับแกร่งกร้าวเหลือเกิน โดยเฉพาะเมื่อได้เห็นความหวังแล้ว ทุกคนราวกับได้เกิดใหม่หลังฝ่าหายนะมา ต่างพากันทุ่มเทให้การฟื้นฟูบ้านเมืองในทุกด้าน
เพียงครึ่งปี สังคมก็ฟื้นกลับมาใกล้เคียงกับก่อนหายนะเป็นครั้งแรก
และก็ตอนนั้นเอง ผู้คนถึงได้รู้สึกตัวช้าค่อยเข้าใจว่าระเบียบเหล่านี้ทำให้ใจสงบได้แค่ไหน
รอดชีวิตมาได้ก็จริง แต่ผู้คนแทบไม่อาจข้ามความโศกเศร้าจากการสูญเสียคนที่รักไปได้ หลุมยักษ์กลายเป็นสถานที่รำลึกถึงญาติมิตรที่จากไป
แทบทุกวันมีผู้คนนับไม่ถ้วนเดินทางมายังหลุมยักษ์ โปรยดอกไม้สีขาวบริสุทธิ์ลงไป เงียบ ๆ บอกความคิดถึงผ่านดอกไม้เหล่านั้น
หญิงสาววัยหนุ่มสาวกลุ่มหนึ่งกอดกันร้องไห้ แล้วจึงจูงมือกันจากไป
ท่ามกลางฝูงชนที่มาร่วมรำลึก คณะหนึ่งโดดเด่นเป็นพิเศษ เป็นครูสี่คนพาเด็กเล็กกว่าสิบคน… พวกเขายืนอยู่ริมขอบหลุมยักษ์ ทอยดอกไม้ขาวบริสุทธิ์ทีละดอกลงไปเหนือราวกั้น
ซูย่า ครูสาวตาแดงก่ำทั้งวง
คราวที่โรงไฟฟ้าถูกโจมตี ลุงจงพยายามช่วยพวกเธอจนบาดเจ็บสาหัสจนสุดท้ายรักษาไม่ทัน
เธอเองก็พบคนของฐานหมาป่าโดยบังเอิญหนึ่งเดือนหลังยุคหายนะจบลง จึงได้รู้ว่าเซิ่งหน่วนก็จากไปแล้วเช่นกัน
เด็กสาวดี ๆ อย่างนั้น ไม่เคยตั้งใจอวดความใจดีของตัวเองเลย เงียบ ๆ ช่วยชีวิตทุกคนไว้…
ครู่ใหญ่คณะครูและนักเรียนจึงออกเดินทางกลับ
ท่ามกลางผู้คนพลุกพล่าน มีคนกระซิบถามเพื่อนด้วยความสงสัย "เห็นคนนั่นคนนั้นไหม อาทิตย์ก่อนฉันมากับเพื่อน เขาก็นั่งอยู่ตรงนั้นแล้ว"