หน่วยบัญชาการฟื้นฟูภายหลังภัยพิบัติ ด้านล่างอาคาร เสี่ยวเวย์ พนักงานสาวที่มาส่งอาหารระมัดระวังวางถาดอาหารพนักงานไว้ที่โต๊ะฝ่ายต้อนรับชั้นหนึ่ง พอเช็กรายการกับทางนั้นเรียบร้อย พนักงานต้อนรับก็ยิ้มแฉ่งยื่นโยเกิร์ตหนึ่งกล่องให้เธอ
เสี่ยวเวย์รีบขอบคุณแล้วเดินออกไปอย่างร่าเริง
ภัยพิบัติผ่านไป ทุกอาชีพต่างเริ่มต้นกันใหม่ โอกาสทำงานหาได้ยาก โดยเฉพาะออเดอร์ส่งอาหารให้หน่วยบัญชาการแทบเป็นออเดอร์เดียวที่พยุงร้านของพวกเธอเอาไว้ ไม่มีใครกล้าประมาท
ออกมาจากอาคาร เสี่ยวเวย์เห็นซื่อเฟย์หรันรออยู่ข้างนอก จึงถามด้วยความงุนงง “เฟย์หรัน ทำไมไม่เข้าไปล่ะ? ทุกครั้งที่ส่งอาหารเขาก็จะให้โยเกิร์ตนะ ตอนนี้โยเกิร์ตแพงมาก ไม่กินกับด้วยเอาไปแลกเงินก็ได้”
ใบหน้าของซื่อเฟย์หรันขุ่นมัวขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มฝืน ๆ “ไม่มีอะไร”
สิ่งที่เธอไม่ได้พูดออกไปคือ สาวที่โต๊ะต้อนรับหน่วยบัญชาการคนนั้น เมื่อก่อนเคยร่วมงานฝ่ายสนับสนุนด้านหลังที่ศูนย์พักพิงฐานหมาป่าด้วยกัน
คืนมหาสงครามครั้งนั้น พวกเธอทั้งคู่ต่างลงไปที่แนวหน้า แต่เธออยู่เบื้องหน้าสุดคอยรักษาผู้บาดเจ็บด้วยพลังสายรักษา ส่วนสาวคนนั้นเพียงอยู่ด้านหลังที่ปลอดภัย ทำหน้าที่ดูแลผู้บาดเจ็บเล็กน้อยกับช่วยย้ายผู้บาดเจ็บเท่านั้น
และตอนนี้ สาวคนนั้นได้งานประจำที่หน่วยบัญชาการฟื้นฟูภายหลังภัยพิบัติ แม้จะเป็นแค่พนักงานต้อนรับก็ตาม แต่นั่นก็คือโอกาสที่คนอื่นแย่งกันจนหัวแตกก็ยังไม่ได้
ส่วนเธอ……
ซื่อเฟย์หรันกัดฟันแน่น กำหมัดมือแน่น
คืนนั้น เห็นว่าฝ่ายมนุษย์กำลังจะพ่ายแพ้ เธอกลัวจนเกินไปจึงหนีไป ไม่คิดว่าฝ่ายมนุษย์จะได้ชัยชนะในที่สุด
และภายหลังเธอถึงบางออกว่า คนที่เสียสละตัวเองช่วยทุกอย่างไว้ กลับเป็นพี่สาวของเธออย่างเซิ่งหน่วน