เซิ่งหน่วนสวมยีนส์กับเสื้อแชฟฟอง ผมดำยาวม้วนเป็นหวูดครึ่งหัว ยืนอยู่ในร้านซ่อมรถที่เต็มไปด้วยคราบมันจนดูขัดตาไปโดยปริยาย
กู้รั่วนลุกขึ้นเก็บเครื่องมือใส่กระเป๋า คิ้วขมวดเล็กน้อย "มาทำอะไร"
พอคำพูดจบ เห็นหญิงสาวตรงหน้าชะงักเล็กน้อย สีหน้ากลายเป็นอึดอัดและไม่รู้จะวางตัวอย่างไร
เธอเบ้ปากแล้วยื่นถังกันความร้อนให้ "แม่ตุ๋นซี่โครงไว้อร่อยมาก แม่บอกว่าวันนี้คุณยุ่งกว่าปกติเลิกงานช้า ฉันเลยเอามาให้"
พูดจบ เห็นถุงมือที่เต็มไปด้วยคราบมันของกู้รั่วน เซิ่งหน่วนจึงวางถังลงบนโต๊ะข้าง ๆ "งั้นคุณก็ทำงานต่อเถอะ ฉันไม่รบกวนแล้ว"
กู้รั่วนถึงได้สติว่าท่าทีของตัวเองเมื่อครู่ดูไม่ดีเลย เห็นเซิ่งหน่วนเงียบไม่พูดจะกลับ เขาขมวดคิ้ว "รอสักครู่สิ พอเสร็จคันนี้ฉันส่งกลับเอง"
พอคำพูดจบ หญิงสาวที่เมื่อครู่ยังหน้าหม่นหมองลงกลับยิ้มแฉ่งขึ้นมาทันที "ไม่เป็นไรๆ อยู่ไม่ไกลกันเลย ฉันกลับเองได้ พี่รีบกินนะ ไม่งั้นจะเย็นหมดแล้ว"
พูดจบ เธอก้มหัวให้เพื่อนร่วมงานของกู้รั่วนที่เมื่อครู่พาเธอเข้ามา "แล้วเจอกันใหม่"
เซิ่งหน่วนเพิ่งออกจากร้านซ่อมรถไปไม่ทันไร เพื่อนร่วมงานที่แอบซ่อนอยู่ไกล ๆ ไม่ยอมเข้ามาหาสักทีก็รุมเข้ามาทันที
"กู้รั่วน นายนี่เจ๋งนะเว้ย สาวคนนั้นรู้จักกันยังไง น้ำผึ้งชะมัด"
กู้รั่วนล้างมือไปพร้อมกับหัวเราะเยาะว่า "เชี่ย...นั่นน้องสาวฉัน"
ไม่ว่ายังไง เซิ่งหน่วนก็เป็นน้องสาวแท้ ๆ ของเขา และ...ดูเหมือนเธอจะไม่ได้เห็นแก่ตัวอย่างที่เขาคิดเสียเลย
เมื่อวานเป็นวันแรกที่กลับมาอยู่บ้าน แถมยังเกิดเรื่องใหญ่ขนาดนั้น จริง ๆ แล้วลองคิดดู เธอก็เป็นแค่เด็กสาววัยเดียวกับกู้เจียว
กู้เจียวโตมาในครอบครัวธรรมดาอย่างตระกูลกู้ ยังถูกตามใจจนมือเนียนไม่เคยแตะน้ำ แล้วเซิ่งหน่วนที่โตมาอย่างสบายหรูจะยิ่งกว่าได้อย่างไร