ชั่วขณะที่ซีเล่อหายไป สิงห์ร้ายที่คลั่งในห้องเก็บอุปกรณ์ก็เริ่มจางหาย
เซิ่งหน่วนถอนหายใจโล่งอก หัวมุมตาเป็นประกายยิ้ม
สำเร็จแล้ว!
ตัวจริงของซีเล่อนั้นรวมร่างอยู่กับวิญญาณรั้งพื้น... สิ่งที่ออกมาก่อนหน้านี้ไม่ใช่ตัวจริงเลย
เธอตั้งใจใช้กู่หยวนที่ซีเล่อหลงใหลมาเป็นเหยื่อล่อ และเช่นนั้นจริง ๆ เมื่อการบำเพ็ญยังไม่สมบูรณ์ อีกฝ่ายก็ทนไม่ได้ต้องพุ่งออกมาอยากครอบครองกู่หยวน
เพราะมีเส้นด้ายสีแดงนั่นไว้ในมือ แล้วเธอก็ไม่ต้องกลัววิญญาณรั้งพื้นเบื้องหลังซีเล่อจะหนีอีก
สมบูรณ์แบบ!
เซิ่งหน่วนปรบมือเบา ๆ แต่พอหันศีรษะไป ก็เจอเข้ากับสายตาเคร่งเครียดและตกตะลึงของกู่หยวน "หน่วนหน่วน เธอเป็นคนแบบไหนกันแน่?"
เซิ่งหน่วนอ๋อเบา ๆ "ลืมบอกไป เรามาช่วยพวกคุณ"
ปลายนิ้วเธอหยิบสัญลักษณ์กระดาษขึ้นมาแล้วทาบลงที่หน้าอกกู่หยวนทันที กู่หยวนร้องลั่นด้วยความเจ็บ แต่วินาทีถัดมาก็เบิกตากว้าง ความกลัวมโหฬารไหลบ่าเข้ามา
เขานึกออกแล้ว เขานึกออกแล้ว
หลังจากซีเล่อฆ่าตัวตาย ก็มีนักเรียนหญิงอีกหลายคนโดดตึกจากจุดเดียวกันต่อเนื่องกัน ทั้งโรงเรียนตื่นตระหนกกันทั่วหน้า แต่กลับไม่มีใครนึกได้เลยว่าควรจะออกจากที่นี่
ต่อมาคืนหนึ่ง เขารู้สึกเหมือนรู้ตัวขึ้นมาชั่วขณะหนึ่ง จึงรวมร่างกับเพื่อนร่วมห้องเตรียมหนี แต่พอวิ่งมาถึงปากประตูโรงเรียน ก็เห็นหมอกข้นพวยพุ่งออกมาจากด้านหลัง
จากนั้นก็ไม่รู้สึกตัวอีก... เมื่อตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ก็เหมือนลืมเรื่องนั้นไปสนิท แล้วมืดมนอยู่หนึ่งอย่างเช่นนี้
กู่หยวนหน้าซีดเผือดมองเซิ่งหน่วน "เกิดอะไรขึ้นกันแน่? มีอะไรเกิดขึ้น? ทำไม... ทุกคนถึงได้เหมือนอยู่ในความฝัน ไม่รู้ตัวเลยว่าต้องหนี?"
"ที่นี่มีวิญญาณรั้งพื้น"
เซิ่งหน่วนเล่าสั้น ๆ เพียงไม่กี่คำ "ตอนนั้นซีเล่อทำสัญญากับวิญญาณรั้งพื้น ภายหลังเธอบูชายัญตัวเองลงไปตรง ๆ หลังตายความแค้นยังไม่จาง เลยบูชายัญเพื่อนร่วมห้องอีกหลายคนให้กับมัน วิญญาณรั้งพื้นนั้นเก่งกาจพอสมควร ใช้มารฝันปิดกั้นโรงเรียนทั้งแหล่งไว้เลย"