ขณะที่วิญญาณชั่วร้ายในชุดแดงอย่างซีเล่อโดนเซิ่งหน่วนต่อยจนแขนขาบิดเบี้ยวแล้วหนีไปอย่างรวดเร็ว มีเงาหนึ่งปรากฏตามหลังไป แต่เธอไม่ทันรู้ตัว
ฉินเนี่ยเดินตามซีเล่อไปจนถึงตึกร้างหลังหนึ่ง เมื่อเห็นกระโปรงแดงเข้าไปในตึก เขาก็หยุดยืนห่างออกไปพอสมควร
รอบนอกตึกหมุนวนไปด้วยพลังชั่วร้าย เขารู้ว่านี่คือวิญญาณผูกพื้นดิน
วิญญาณพวกนี้เจอะเข้ายาก และแม้จะเจอก็หนีได้ทุกเมื่อ เพราะมันสามารถปรากฏตัวได้ทุกจุดในบริเวณนี้ แม้ไม่แข็งแกร่งแต่จับก็ยาก… ต้องเตรียมตัวให้พร้อมก่อน
พรวดพราดเข้าไปตอนนี้เป็นแค่ปลุกงูให้ตื่นเท่านั้น
เงียบไปครู่หนึ่ง เขาก็หันหลังเดินออกมา
ระหว่างที่ฉินเนี่ยพุ่งผ่านถนนนอกป่าเล็ก เซิ่งเยวี่ยกับฉินเฮิงวิ่งพรวดออกมาจากป่าตามกัน ทั้งคู่ท่าทางกระเผลกบ้าง วิ่งออกมายืนริมถนนหอบหายใจเฮือก แล้วพร้อมกันหันไปมองย้อนหลังด้วยความไม่ไว้ใจ
ป่าเบื้องหลังมีแต่เงาไม้สลัว ไม่เห็นความผิดปกติใด ๆ แต่พวกเขารู้ดีว่าพอก้าวเข้าไป เงากิ่งไม้ใบไม้เหล่านั้นจะกลายเป็นกรงเล็บผีรกไปหมด
พวกเขาถูกล่อเข้าไปในกับดักโดยเจตนา
สองคนรู้ว่าที่นี่ไม่มีเบาะแส พักหายใจสักพักแล้วจึงหันเดินต่อไปข้างหน้า
ทั้งมหาวิทยาลัยถูกกลางคืนขมุกขมัวคลุมไว้ เงียบงันราวกับเมืองตาย พวกเขาสัมผัสได้ชัดว่าพลังชั่วร้ายในอากาศเข้มข้นขึ้นทุกขณะ
เวลาคงไม่เหลืออีกมาก แต่จนถึงตอนนี้พวกเขาก็ยังหาต้นตอของปัญหาไม่เจอ
เช้าวันรุ่งขึ้น เซิ่งหน่วนตื่นนอนอย่างสดชื่น… แล้วก็เห็นสามสาวในห้องนอนหน้าซีดเขียวกว่าเดิม
เหล่าสาวดูเหมือนจะมองไม่เห็นความผิดปกติของตัวเอง มีเพียงสายตาที่มองเซิ่งหน่วนเต็มไปด้วยความเกรงขาม แม้แต่เติ้งชานชานยังเงียบสงบลงเยอะ
ทุกคนลงบันไดไปด้วยกัน แล้วเซิ่งหน่วนก็เห็นกู่หยวนยืนรอเธออยู่ใต้ต้นไม้หน้าตึกหอ
ระหว่างเดินออกมา เธอแอบเงยหน้ามองห้องเฝ้าหอพัก จริง ๆ ด้วย ผู้เฝ้าหอสาวนั่นยังซุ่มอยู่ข้างในแล้วจ้องเธอด้วยสีหน้าบูดบึ้ง… ทว่าพอสบตากันปุ๊บก็รีบเบือนสายตาหนีทันที
เซิ่งหน่วนเดินออกมา กู่หยวนยิ้มแฉ่งเดินเข้ามา: "ตอนเช้าเลยนะ ที่รัก"