การกำจัดซอมบี้ธรรมดาราว 100 ตัวไม่ใช่เรื่องยากอะไรสำหรับสิงอี้เลย พอครูซูและพวกเดินทางมาถึง ซอมบี้ในโรงไฟฟ้าก็ถูกกวาดล้างจนสะอาดเกลี้ยง และถูกนักวิวัฒนาการสายธาตุดินฝังกลบลงใต้ดินเรียบร้อยแล้ว
ภายในโรงไฟฟ้ามีห้องพักพนักงาน เพราะตอนเกิดเหตุเป็นช่วงเวลาทำงาน บริเวณหอพักจึงยังคงเรียบร้อยดี แถมโรงไฟฟ้ายังมีบ่อน้ำลึกของตัวเองสำหรับใช้น้ำ แม้เสบียงอาหารส่วนใหญ่จะเก็บไว้ไม่ได้แล้ว แต่เงื่อนไขแบบนี้ก็ถือว่าดีพอสมควร
สิงอี้บอกว่าถ้าอยากไปฐานหมาป่าก็ได้ ไม่ว่าจะอยู่ที่นี่หรือไปฐานหมาป่าก็เลือกได้ทั้งนั้น
แต่หลังครูซูลุยกันครบแล้ว ทุกคนก็ยังตัดสินใจอยู่ต่อ ทั้งเพราะที่แห่งนี้เหมาะจะเป็นฐานอยู่แล้ว และเพราะฐานหมาป่าอยู่ไกลแสนไกลถึงขนาดอยู่ที่นครหลวง...ตลอดทางที่เดินมา พวกเขาเสียนักเรียนไปกว่าครึ่ง จะไปผจญภัยต่อก็ไม่ไหวแล้ว
สิงอี้พยักหน้า “ได้ ตอนฉันจะไปเดี๋ยวนี้จะฝากปืนไว้ให้สองกระบอก จากนี้พวกคุณต้องพึ่งพาตัวเองกันเอง”
คนที่ยังมีสติสัมปชัญญะบ้างก็รู้ดีว่าในโลกยุคนี้ ไม่มีใครสามารถดูแลทุกคนได้หมด
ได้ยินน้ำเสียงของสิงอี้ที่ฟังดูตั้งใจจะออกเดินทางทันที เซิ่งเฟยหรานรีบถาม “พี่สิ่งคะ หลังจากนี้พวกพี่มีแผนอะไรไหมคะ จะกลับไปฐานหมาป่าหรือเปล่าคะ”
จังหวะนั้นเองซูย่าเอ่ยขึ้น “เฟย์หรัน พี่สาวเธอยังไม่กลับมา เธอรู้ไหมว่าเธอไปทำอะไร”
เซิ่งเฟยหรานอึ้งไปเสี้ยวหนึ่ง ถึงได้สติว่าเซิ่งหน่วนไม่อยู่ เธอรีบหันไปมองหา ใบหน้าเต็มไปด้วยความงุนงง “ฉันไม่รู้นี่คะ พี่สาวไปทำอะไรก็ไม่ได้บอกฉันไว้”