รอจนเกือบถึงเวียงเย็น ซูเหวินถึงจะกลับมาพร้อมรถแทรกเตอร์ของสวีโหย่วกว๋อ เมื่อกลับถึงหมู่บ้าน เธอมุ่งตรงไปที่สถานีอนามัยเพื่อหาเซิ่งหน่วน
“หน่วนหน่วน ทำไมไม่รอฉันล่ะ?” ซูเหวินทำหน้าเศร้าเต็มไปหมด
เซิ่งหน่วนทำหน้าไร้พิษภัย “ฉันเจอคนไม่ดีนี่ โชคดีที่หนิงจ้านกับพวกเขาช่วยไว้ ฉันตกใจมากจนลืมเรื่องเธอไปหมดแล้ว เลยกลับมาพร้อมพวกเขา…เหวินเหวิน ช่วงนั้นเธอไปทำอะไรน่ะ ทำไมหายไปนานขนาดนั้น ทิ้งฉันไว้คนเดียวตรงนั้น”
เซิ่งหน่วนก้มตาลงแววไม่พอใจผ่านขึ้นนิด ๆ “คนไม่ดีพวกนั้นดุน่ากลัวเชียว”
ซูเหวินอึ้งไปเสี้ยวหนึ่ง ไม่กล้าโทษเซิ่งหน่วนต่อ รีบปลอบใจทันที “ฉันไปซื้อลูกบ้อทรงกลมให้เธอไง ไม่ใช่ของโปรดของเธอเหรอ? ฉันไม่รู้ว่ามีคนไม่ดี แค่เธอไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว ดีแล้ว…”
เซิ่งหน่วนนั่นแหละถึงยิ้มออก
ไม่ช้า ซูเหวินฝากลูกบ้อทรงกลมที่อ้างว่าซื้อให้เซิ่งหน่วนไว้ แล้วหยิบสัมภาระก้อนเล็กของตัวเองออกจากสถานีอนามัย
ช่วงกำลังออกไป เธอเผลอกวาดสายตาไปมองสัมภาระของเซิ่งหน่วน เห็นถุงป่านใบใหญ่ยังวางอยู่ตรงนั้นโดยยังไม่ได้แกะ
คงเพราะเซิ่งหน่วนยังไม่ว่างได้แกะ จึงไม่ได้เอาอะไรมาให้เธอ อีกสองวันคงจะแบ่งของให้เธอเป็นกองเหมือนทุกครั้งแน่ ๆ…
เซิ่งหน่วนไม่ได้ตั้งใจจะทำเหมือนเจ้าของร่างเดิม คือแกะของออกมาแบ่งกับซูเหวินคนละครึ่งแบบโง่เขลา เธอส่งซูเหวินกลับไปแล้วก็หันไปยุ่งกับธุระของตัวเอง
สถานการณ์ฝั่งซูเหวินนั้นฝ่ายบริการลูกค้าจับตาดูอยู่ตลอด เธอจึงรู้ว่าซูเหวินจงใจโยนนิตยสารให้เพื่อนร่วมห้องของฉู่หลาน หวังให้ฉู่หลานได้สัมผัสสิ่งนั้น
ยุคนี้ไม่เหมือนยุคหลังที่อินเทอร์เน็ตเฟื่องฟู ผู้คนส่วนใหญ่ก็อนุรักษ์นิยม ฉู่หลานยิ่งเติบโตมาอย่างเรียบร้อยเป็นแบบแผน ครั้งแรกที่เจอของแบบนั้น ทั้งที่กำลังเลือดกระตุกวัยว้าวุ่น ย่อมยิ่งมีไฟในตัวง่ายกว่าใคร
ด้วยเหตุนี้ ซูเหวินช่วงนี้จึงพลอยไปเดินวนอยู่แถวนั้นที่ฉู่หลานบ่อย ๆ อ้างว่ามาช่วยเซิ่งหน่วนจับตาดูฉู่หลาน เพื่ออยากรู้ว่าฉู่หลานเห็นนิตยสารเล่มนั้นหรือยัง