ถึงแม้จะในนามเป็นนักเรียน แต่พวกเขามาหาเบาะแสเพื่อเอาชีวิตรอดต่างหาก ด้วยเหตุนี้ พวกเขาจึงแค่นั่งเงียบ ๆ เพื่อไม่ให้ส่งเสียงดัง แล้วค่อยคิดเรื่องอื่นทีหลัง
แม้แต่เซี่ยหลานก็กำลังครุ่นคิดถึงทุกสิ่งที่เกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงตอนนี้
เสียงร้องเพลงกับเสียงเต้นกระแทกพื้นดังตึ๊ก ๆ เมื่อคืน... ดูจากตอนนี้แล้ว เบาะแสคงมีเพียงเสียงร้องเพลงนั้นเท่านั้น
ในขณะนั้นเอง ครูสาวบนเวทียู่ ๆ ก็ฟาดไม้เรียวหนึ่งที: "ต่อไปข้อนี้ฉันจะเรียกนักเรียนคนหนึ่งมาตอบ"
นักผจญภัยทั้งแถวสะดุ้งกลับสู่สติ ในวินาทีต่อมา ก็เห็นไม้เรียวของครูสาวชี้ไปทางหนุ่มในคู่รักหนุ่มสาวคู่นั้นที่ชื่อหยางไห่เฉิง: "เอ้อ มานี่ นักเรียนคนนี้ตอบหน่อย"
เพราะแฟนสาวกลัวมากเกินไป ทั้งคู่จึงจับมือกันใต้โต๊ะตลอดเวลา ครูสาวบนเวทีเห็นการเคลื่อนไหวของพวกเขาทั้งหมดชัดเจน
ตอนนี้ จู่ ๆ ถูกเรียกให้ลุกขึ้นตอบคำถาม หยางไห่เฉิงหน้าซีดเผือดทันที
เหล่านักเรียนรอบข้างก็พากันมองเขามา สายตาเหม่อลอย บางคนยังแสดงสีหน้าเป็นสุขใจที่ได้เห็นเคราะห์กรรมของคนอื่น
หยางไห่เฉิงตัวสั่นเทาลุกขึ้นยืนมองข้อสอบบนกระดานดำ ริมฝีปากขยับ ๆ แต่ไม่รู้จะพูดอะไร
เขาไม่ได้ฟังครูสอนเลย และที่สำคัญ ความรู้คณิตศาสตร์มัธยมปลายเขาลืมไปเกือบหมดแล้ว
สีหน้าครูสาวยิ่งดูน่ากลัวขึ้นเรื่อย ๆ เริ่มมีเส้นเลือดฝอยขึ้นในดวงตา แล้วยิ้มเย็นชา: "ทำไมไม่พูดล่ะ? หรือว่าไม่เป็น?"
ปากหยางไห่เฉิงขยับ ๆ พอเห็นสีหน้าครูสาวยิ่งบิดเบี้ยวจนน่าสะพรึงกลัว ก็กัดฟัน พูดเสียงสั่น: "ขอโทษครับคุณครู ข้อนี้ผมทำไม่เป็น"
พูดจบ เขาก็หลับตาลงโดยไม่รู้ตัว... แต่ที่เกินคาดคือ ครูสาวบนเวทีแค่สูดจมูกฟึดหนึ่ง: "ข้อง่าย ๆ แบบนี้ยังทำไม่ได้ ไปยืนข้างนอกไป"