กองถ่ายข้างๆ ของเซิ่งหน่วนกำลังถ่ายละครแนวโมเดิร์น เช่ารถที่ใกล้จะพังซึ่งร้านของกู้หรานรับซื้อมา กู้หรานเป็นหนึ่งในคนที่มาส่งรถ แต่จู่ๆ ก็มีคนขับรถคันหนึ่งเสียหลักพุ่งชนเขา... กู้หรานตกลงไปในทะเลสาบเทียมของฐานถ่ายทำภาพยนตร์พร้อมกับรถ
ด้านนอกวุ่นวายไปหมด ทุกคนพากันมุงดู บ้างก็หยิบโทรศัพท์แจ้งตำรวจ บ้างก็หยิบโทรศัพท์ถ่ายคลิปวิดีโอ
เซิ่งหน่วนรู้จากฝ่ายบริการลูกค้าว่า กู้หรานถูกแรงกระแทกจนสลบไปแล้ว ในเนื้อเรื่องเดิม รถบุบและน้ำเข้า เขาไม่ได้รับการช่วยเหลือทันเวลาจึงสูดน้ำเน่าในทะเลสาบเทียมเข้าไปติดเชื้อปอดบวม ป่วยหนักอยู่พักใหญ่
ฝ่ายบริการลูกค้าตะโกนให้กำลังใจ: “เจ้าของร่าง ลงไปเลย ถึงเวลาเพิ่มคะแนนความประทับใจแล้ว”
เซิ่งหน่วนนึกถึงทะเลสาบด้านนอกที่เปลี่ยนน้ำไม่ทัน ภายนอกดูใสสะอาดแต่จริงๆ แล้วเป็นน้ำเน่า ก็ถอนหายใจเบาๆ อย่างช่วยไม่ได้ แล้วเดินออกไปข้างนอก
เพิ่งออกไปก็เห็นเพื่อนร่วมงานของกู้หรานกำลังตะโกนอยู่ริมทะเลสาบ: “พี่ราน! พี่ราน!”
ตอนนั้นเอง กู้เจียวก็เห็นคนๆ นั้นด้วย รีบวิ่งเข้าไปถาม: “หลิวเฟิง นายตะโกนอะไร น้องชายฉันเหรอ? น้องชายฉันตกน้ำเหรอ?”
เพื่อนร่วมงานคนนั้นร้องไห้: “พี่รานยังอยู่ในรถ ช่วยด้วย มีใครช่วยเขาหน่อย...”
ทะเลสาบเทียมของฐานถ่ายทำ บางครั้งต้องใช้ถ่ายฉากพายเรือ น้ำลึกเกือบสี่เมตร ข้างๆ มีคนลองหย่อนตัวลงไป แต่พอรู้สึกถึงความลึกก็ถอยกลับทันที
“แจ้งตำรวจไปแล้ว มีเครื่องมืออะไรบ้างไหม มีห่วงชูชีพไหม?”
มีคนเอาห่วงชูชีพมา แต่ก็ยังไม่มีใครสามารถดำลงไปในน้ำสกปรกนั้นได้...
เซิ่งหน่วนมองดูผืนน้ำสีเขียว กัดฟัน รีบถอดเดรสยาวด้านนอกออก ไม่สนใจวิกผมที่ใส่อยู่ วิ่งไปที่รถคันหนึ่งข้างๆ แล้วแย่งค้อนนิรภัยจากมือคนๆ นั้น
คนรอบข้างพากันร้องออกมา
“มีคนลงไปแล้ว!”
“เร็ว เร็ว โยนห่วงชูชีพไป!”
“ในน้ำมองไม่เห็นอะไรเลย...”
พอเซิ่งหน่วนกระโดดลงน้ำ ก็หลับตาปากแน่นสนิท อาศัยฝ่ายบริการลูกค้าคอยนำทางคลำไปถึงข้างรถได้อย่างรวดเร็ว ทุบกระจกรถลงโดยตรง แล้วยื่นมือเข้าไปเปิดประตู...