ช่วงบ่ายวันที่สามของงานกีฬาเป็นการแข่งบาสเกตบอล เซิ่งหน่วน เพ่ยลู่ และเหล่าสาวๆ อีกกลุ่มเป็นทีมเชียร์ ทำหน้าที่ยืนข้างสนามกรี๊ดให้กำลังใจ
ลี่เสี่ยวชุนตัวสูงร่างแกร่ง ตอนปกติดูซื่อๆ แต่พอขึ้นสนามกลับจริงจังอย่างยิ่ง
ฉีเยว่ก็ลงเล่นด้วย... ปกติเขาเหมือนแม้แต่พูดก็ขี้เกียจจะพูด ทั้งยังดูผอมโซระหว่าง ไม่คิดว่าพอเปลี่ยนเป็นชุดกีฬาแล้วจะแผ่พลังคมกริบทั้งตัว
เพ่ยลู่พยุงเซิ่งหน่วนยืนอยู่ตรงนั้น แอบกระซิบข้างหูเบาๆ “ไอ้หนุ่มเทพวิชาการมีซิกแพ็กด้วยนะ ตอนที่เขาชิงรีบาวด์เมื่อกี้ฉันเห็นแล้ว”
เซิ่งหน่วนมองหน้าเธอหนึ่งที “คุณนักเรียน ช่วยเช็ดน้ำลายด้วยค่ะ”
เพ่ยลู่ก็ร่วมมืออย่างดี ทำเสียง “ซึ้ม” หนึ่งครั้ง
ช่วงนั้นเอง ฝ่ายบริการลูกค้าพูดขึ้นลอยๆ “เจ้าของร่าง ฝั่งตรงข้ามของชั้น 1 คือชั้น 10 กู้จื่ออวี่ก็อยู่นั่น เจอเขารึยัง?”
เซิ่งหน่วน: ...
ไม่ได้สังเกตจริงๆ เงียบจนแทบมองไม่เห็น ก็ไม่รู้ว่าร่างเดิมชอบเขาตรงไหน
ฝ่ายบริการลูกค้าหัวเราะคิกๆ แล้วพูดว่า “ฉันก็ว่าอย่างนั้น... เจ้าของร่าง มีเรื่องจะบอก: ฉันต้องไปอบรมรวมศูนย์สักพัก อาจหายไปสิบวันครึ่งเดือน ไม่ได้ออนไลน์ เองคนเดียวไหวใช่ไหม?”
เซิ่งหน่วนอึ้งไปชั่วขณะ
นี่ครั้งแรกที่เธอต้องแยกทางกับฝ่ายบริการลูกค้า... ก่อนหน้านี้ก็เคยมีทีที่ไม่คุยกันเป็นวันๆ แต่เธอรู้ว่าเจ้าฝ่ายบริการลูกค้าปากจัดคนนี้อยู่ตรงนั้นตลอด
ครั้งแรกที่ต้องพลัดพราก ก็รู้สึกอดไม่ได้ที่จะเสียดายสักนิด
เธอยิ้ม “ได้ ขยันเรียน ตั้งใจทำงานนะ”
ฝ่ายบริการลูกค้ายิ้มแฉ่ง “เจ้าของร่างก็เช่นกัน!”
พร้อมเสียงติ๊ดหนึ่งครั้ง เซิ่งหน่วนรู้สึกได้เลยว่าฝ่ายบริการลูกค้าออฟไลน์แล้ว
เธอลองเรียกหนึ่งครั้ง ก็จริงๆ ไม่มีปฏิกิริยาตอบ...
ข้าง ๆ เพ่ยลู่คว้าแขนเสื้อของเธอไว้ “อ๊า ยิงได้อีกแล้ว ชนะขึ้น 13 แต้มแล้ว!”
บนสนามการแข่งขันกำลังสูสีกัน ชั้น 1 ได้เปรียบชัดเจน ส่วนชั้น 10 ฝั่งตรงข้าม กู้จื่ออวี่กับเพื่อนร่วมทีมหลายคนสีหน้าค่อนข้างไม่สวยนัก
เพราะชั้น 10 มีนักกีฬาทุนถึง 3 คน ชั้น 1 มีแค่ 2 คน ถ้าแบบนี้ยังไม่ชนะก็ถือว่าน่าขายหน้าพอสมควร โดยเฉพาะหลี่เฉินที่อยู่ข้าง ๆ กู้จื่ออวี่ ก็เป็นลูกคนรวยคนหนึ่ง