เมื่อสติกลับคืนมาอีกครั้ง เซิ่งหน่วนรู้สึกไปทั้งตัวว่าอบอุ่นซึ่ง ๆ เหมือนรูขุมขนทุกจุดเบิกออก กำลังพ่นควันอุ่น ๆ ออกมา ช่างสบายกายสบายใจเหลือเกิน
เธอแทบจะอดใจไม่ได้ที่อยากจะยืดเส้นยืดสายสักหน แต่เพียงขยับตัวนิดเดียว ก็สัมผัสโดนสิ่งฟูนุ่มอะไรบางอย่าง ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น...เมื่อเห็นศีรษะสัตว์ยักษ์ตรงหน้าพร้อมลมหายใจร้อนแรงหนักหน่วง เธอแข็งค้างไปชั่วอึดใจ
เธอกำลังถูกสัตว์ประหลาดตัวมโหฬารนี้โอบกอดอยู่ด้านหน้า
หางคล้ายสิงโต หัวคล้ายเสือดาว ลำตัวมีลวดลายกลุ่มเมฆ กรงเล็บกว้างใหญ่ส่องประกายเย็นเฉียบคม แต่ละครั้งที่หายใจก็ดังเหมือนฟ้าผ่าครืน ๆ
วินาทีถัดมา เซิ่งหน่วนตระหนักได้ทันที...นี่คือฉินเนี่ย!
เพิ่งปลุกสายเลือดสัตว์เทวะขึ้นมาอย่างสมบูรณ์และยังควบคุมพลังของสายเลือดไม่อยู่ เขาจึงกลายร่างเป็นรูปลักษณ์ของสัตว์เทวะ
ร่างของเซิ่งหน่วนเล็กจิ๋วอยู่ตรงหน้าเขาจนดูน่าขัน
ในเวลาเดียวกันนั้นเอง ความทรงจำก่อนหน้าก็ไหลบ่าเข้ามา
เธอรู้ว่าธาตุกายสุดขั้วหยินของตนเปลี่ยนไปแล้ว และจำเหตุการณ์ตลอดกระบวนการนั้นได้ชัดเจน...เงียบไปครู่หนึ่ง เธอเงียบ ๆ ลุกขึ้นยืนอยากเดินออกจากอ้อมกอดของสัตว์ร้ายยักษ์ตัวนี้
แต่เพียงขยับตัว เอวกับขาก็อ่อนแรงสุดชีวิต เธอล้มลงนั่งกลบตักบนอุ้งเท้าหน้าของสัตว์ประหลาดทันที
สัตว์ร้ายตัวมโหฬารลืมตาขึ้น เบ้าตาเต็มไปด้วยลวดลายเปลวเพลิง ดูน่าเกรงขามยิ่ง...มันกดหัวเข้ามาแตะเซิ่งหน่วนเบา ๆ ทั้งที่ท่าทางระวังตัว แต่กลับแฝงความเด็ดเดี่ยวแปลก ๆ แอบแฝงอยู่
เซิ่งหน่วนโบกมือด้วยความหงุดหงิด "ไปให้พ้น!"
อีกมือลูบเอวตัวเองอย่างแอบ ๆ
สัตว์นรกนี่...ก่อนที่เธอจะหมดสติไปก็จบกันแล้ว ไม่ต้องทำต่อแล้ว แต่เขากลับกดเธอไว้ไม่ปล่อย