เฉินจู่มองเซิ่งหน่วนด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง
ในเวลานั้นเอง เซิ่งหน่วนได้รับรู้จากฝ่ายบริการลูกค้าแล้วว่าเติ้งจงฉวนเป็นคนเผยตัวตนของเธอให้เฉินจู่รู้โดยเจตนา เพื่อใช้เฉินจู่เป็นเครื่องมือจัดการเธอ แม้จะขับไล่เธอออกไปให้จงได้
เซิ่งหน่วนยิ้มแล้วถามเฉินจู่ว่า "มีอะไรจะให้ฉันรับใช้หรือเปล่า"
คนที่กำลังรับประทานอาหารอยู่รอบข้างต่างหันมามอง โดยเฉพาะข้างตัวเฉินจู่ที่มีชายในชุดรบหลายคนลุกขึ้นยืนล้อมเซิ่งหน่วนไว้ในท่าทีว่าจะปกป้องเจ้านาย
เฉินจู่มีสีหน้าเย็นชา ยกมือชี้ไปที่ประตู "ไสหัวออกไป ฐานหมาป่าของพวกเราไม่ต้อนรับคนจากสถาบันวิจัยหายนะ"
เซิ่งเฟยหรานเดินไปตามหาเซิ่งหน่วนเพื่อชวนรับประทานอาหาร แต่กลับพบว่าในห้องไม่มีใครอยู่ เธอเดินเข้าไปในห้องอาหารเพียงลำพัง แล้วก็เห็นภาพเซิ่งหน่วนถูกล้อมไว้
เธอก้าวไปข้างหนึ่ง แต่เมื่อนึกถึงคำพูดของเติ้งจงฉวน นึกถึงครั้งที่พี่สาวปล่อยให้เธอนอนหลังหักแหลกอยู่ตรงนั้นครางร้องทุกข์อย่างทรมาน เพียงเพื่อไม่ให้ความสามารถพิเศษของตัวเองถูกเปิดเผย และนึกถึงความเย็นชาที่เซิ่งหน่วนมีต่อเธอตลอดทาง เซิ่งเฟยหรานในที่สุดก็หยุดยืนอยู่ตรงนั้นไม่ได้เดินไป
ส่วนเซิ่งหน่วนถูกเฉินจู่กับพวกรายล้อม มองเฉินจู่อย่างเหยเก
ถ้าไม่ลงมือก็ไม่เป็นไร แต่ถ้าลงมือจริง เธอยิ่งไม่กลัวเสียแล้ว
ในจังหวะนั้นเอง เอ้อร์เลิ่งจื่อกับพวกก็ฝ่าฝืนฝูงชนเข้ามา โดยเอ้อร์เลิ่งจื่อวิ่งเข้ามาขวางอยู่หน้าเฉินจู่ทันที "พี่เฉิน เซิ่งสาวเป็นคนดีครับ เขาเคยช่วยชีวิตพวกผมมา"
เฉินจู่หัวเราะเยาะ "คนที่ออกมาจากสถาบันวิจัยจะมีคนดีหรือ ถ้าเขาเป็นคนดีแล้วพี่ชายฉันล่ะ พี่ชายฉันตายอย่างไร"
เอ้อร์เลิ่งจื่อร้อนใจมาก "แต่พี่เฉินเสียชีวิตเพราะสถาบันวิจัยที่ 5 นี่ครับ หัวหน้ากำจัดสถาบันวิจัยที่ 5 จนราบคาบเพื่อแก้แค้นให้เขาไปแล้ว มันเกี่ยวอะไรกับเซิ่งสาวตรงไหน"
เฉินจู่ตอบโดยไม่ลังเล "ย่อมเกี่ยวแน่นอน พวกสถาบันวิจัยทั้งหมดก็เหมือนกันหมด เธอมือนั่นจะไม่เปื้อนเลือดใครมาแล้วก็ได้"