ฉื่อเยี่ยนทรุดลงนั่งกับพื้นดวงตาแฝงความอัดอู้ เซิ่งหน่วนมองเขาแวบหนึ่ง "คุณไปรอก่อนนะ ฉันจัดการงานเสร็จแล้วจะไปหา"
ฉื่อเยี่ยนลุกขึ้นยืนตอบรับอย่างว่ารู้แล้วเดินออกไป
พวกไอ้เซ่อช่วยกันพยุงสิงอี้เข้าไปในเต็นท์ เซิ่งหน่วนทำการรักษาบาดแผนให้ต่อ
แผลที่หน้าอกลึกเหลือเกิน เกือบฉีกเยื่อหุ้มช่องท้อง…ไอ้บ้าฉื่อเยี่ยนนั่นไม่รู้คิดอะไรอยู่ จู่ ๆ ก็เล่นงานสิงอี้ถึงกับหมายชีวิต
เมื่อแผลชั้นนอกสุดสมานตัวสนิท เหลือเพียงรอยสีชมพูจาง ๆ ใต้ผิวหนัง เซิ่งหน่วนถอนหายใจยาวแล้วคลายมือออก…แต่เสียที่มือเพิ่งจะถอย กลับถูกสิงอี้คว้ากดเอาไว้
เธอไม่เข้าใจจึงเงยหน้าขึ้น ก็สบเข้ากับสายตานิ่งสนิทของสิงอี้ "ฉันไม่ได้แตะต้องเขา"
สิงอี้เอ่ยเสียงเรียบ
"อืม ฉันรู้"
เซิ่งหน่วนขมวดคิ้ว "ปล่อยมือสิหัวหน้าสิง กรุณารู้ตัวหน่อยสิ"
สิงอี้มองมือที่ถูกกดไว้ที่หน้าอกตัวเอง เงียบไปครู่ กำลังจะพูดอะไร ณ ตอนนั้นเอง ม่านเต็นท์ก็ถูกจับเปิดออกพร้อมเสียงดัง
เซิ่งเฟยหรานหน้าซีดขาวราวกับไร้เรี่ยวแรงวิ่งเข้ามา "พี่สิง!"
เซิ่งหน่วนฉวยโอกาสดึงมือคืน แล้วหันหลังเดินออกไปอย่างไร้ความรู้สึก
เซิ่งเฟยหรานเม้มริมฝีปากมองตามจนเซิ่งหน่วนออกจากเต็นท์ไปแล้ว จึงรีบก้าวเข้าไปหาสิงอี้ทันที ทั้งตัวสั่นคลอเคลแทบทรุด ดวงตาแดงก่ำดั่งจะร่วง "พี่สิง ฉันได้ยินว่าพี่เจ็บตัว…ฉัน ถ้าพี่เป็นอะไรเพราะช่วยฉัน ฉันต้องรู้สึกผิดไปทั้งชีวิตแน่ ๆ"