เริ่มแรกก็เป็นเพียงสัญชาตญาณล้วน ๆ ต่อมา เมื่อฉีเยว่ฟื้นคืนสติได้อย่างสมบูรณ์ในที่สุด ลืมตาขึ้นมา ก็พบว่าตัวเองกำลังกอดหญิงสาวไว้แน่นในอ้อมแขน อีกมือหนึ่งหนีบอยู่ที่ท้ายทอยของเธอไม่ยอมให้เธอขยับหนีแม้แต่น้อย
การเคลื่อนไหวของเขาชะงักกึกในทันใด แล้วค่อย ๆ ปล่อยเธอออก...
เขาทำอะไรลงไป?
เซิ่งหน่วนถูกจูบจนงงงัน แทบหายใจไม่ทัน พอถูกปล่อยในที่สุด ก็รีบหายใจเข้าลึก ๆ อย่างหนักหน่วง
วินาทีถัดมา เธอก็ถูกฉีเยว่อุ้มไปวางที่พื้น...
หลังจากทรงตัวได้ เธอก็เอ่ยอย่างไม่แน่ใจนัก "เธอ... ยังไหวไหม?"
เมื่อเห็นริมฝีปากของเธอที่บวมเล็กน้อย ฉีเยว่ก้มหน้าลง "ขอโทษนะ ฉัน... เมื่อกี้ฉันควบคุมตัวเองไม่ได้นิดหน่อย"
เซิ่งหน่วนถอนหายใจอย่างโล่งอกในที่สุด แล้วดูนาฬิกา "เราเหลือเวลาอีก 28 นาที จะทันไปสอบไหมนะ?"
ดังนั้น หลังจากที่เขาทำแบบนั้นกับเธอ ตอนนี้ในใจเธอคิดถึงเพียงแค่การสอบงั้นเหรอ?
ฉีเยว่รู้สึกสับสนเล็กน้อยอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน คำพูดที่อยากพูดและคำขอโทษทั้งหมดก็พูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว เขาหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วจับข้อมือเธอเดินออกไปข้างนอก
ประตูเปิดออก เซิ่งหน่วนก็พบกับสายตาที่เต็มไปด้วยความกังวลและหยั่งเชิงมากมาย เธอหลบสายตาอย่างเงียบ ๆ
เมื่อเห็นว่าฉีเยว่สงบลงได้จริง ๆ จงหลี่น้ำตาก็ไหลรินอีกครั้ง "เสี่ยวเย่ว์ ไม่เป็นไรแล้วก็ดี ไม่เป็นไรก็ดี"
ฉีเยว่ยื่นมือไปกอดเธอ แล้วหันไปพูด "พ่อ ผมต้องการเฮลิคอปเตอร์ สอบจะทันไม่เข้าแล้ว"
"ฉันจะจัดการทันที"
ห้านาทีต่อมา เซิ่งหน่วนและฉีเยว่ออกเดินทางด้วยเฮลิคอปเตอร์จากชั้นดาดฟ้า... ใช้เวลาไม่ถึงสิบนาทีก็ถึงสนามสอบ
ที่สนามสอบมีคนมารอรับอยู่แล้ว ทั้งสองคนลงจากเฮลิคอปเตอร์ ทำเอาผู้ปกครองและคนรอบข้างที่มาส่งสอบตะลึงงันไปตาม ๆ กัน
ผู้คนรอบข้างพากันหันมามองเป็นแถว ดวงตาเต็มไปด้วยข้อความว่า นี่มันมุขละครน้ำเน่าอะไรกัน?
ในขณะที่เซิ่งหน่วนและฉีเยว่เดินทางไปสอบนั้น ที่คฤหาสน์เก่าของตระกูลฉี เสี่ยวโจวยืนอยู่ต่อหน้าผู้เฒ่าและสามีภรรยาจงหลี่ ใบหน้าเต็มไปด้วยความบริสุทธิ์ไร้เดียงสา
"ท่านผู้เฒ่า ท่านนาย ท่านนายหญิง... ผมไม่รู้จริง ๆ นะครับ"