คฤหาสน์ตระกูลฉี เต็มไปด้วยความวุ่นวายและความหวาดกลัว
ฉีหล่างตัวน้อยกำลังคุกเข่าอยู่ในลานบ้านด้านนอก ส่วนป้าสามของฉีเยว่ก็คุกเข่าอยู่ข้างๆ ลูกชายของตัวเอง พร้อมกับร้องไห้ขอโทษไม่หยุด
“เป็นเพราะฉันอบรมสั่งสอนเขาไม่ดีเอง โทษฉันคนเดียว”
ฉีหล่างคุกเข่านิ่งๆ มองดูความวุ่นวายของผู้คนที่เดินขวักไขว่ในคฤหาสน์ใหญ่ แล้วมองสีหน้าเคร่งเครียดเย็นชาของผู้ใหญ่ทั้งหลาย ในใจเต็มไปด้วยความสับสนและหวาดกลัว
เขายังเด็กเกินไป ไม่ค่อยเข้าใจว่าผู้ใหญ่รู้ได้ยังไงว่าเป็นเขาเปลี่ยนยา ทั้งที่ยาเม็ดสองชนิดนั้นหน้าตาเหมือนกันเป๊ะ…
ชั้นสอง หลายคนล้อมอยู่หน้าห้องของฉีเยว่ จงหลี่สีหน้าซีดเซียว ดวงตาแดงก่ำ ได้ยินเสียงเก้าอี้โต๊ะถูกทุบกระแทกกับพื้นในห้อง เธอกุมปากแล้วปล่อยน้ำตาไหลริน
เลสเตอร์ ชายหนุ่มผมทองตาฟ้า เดินออกมาจากห้อง บนหน้าผากมีแผลแตกหนึ่งแห่ง เขาใช้ผ้าก๊อซกดแผลพร้อมกับสีหน้าเคร่งเครียด “ช่วงนี้เขากำลังพยายามเลิกยา กำลังอยู่ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อ… จู่ๆ ก็กินยาความดันเข้าไป ตอนนี้ควบคุมตัวเองไม่ได้แล้ว”
จงหลี่คว้าแขนเขาไว้แน่น “แล้วทำยังไง? ตอนนี้ทำยังไงดี?”
เลสเตอร์ขมวดคิ้วมุ่น “ตอนนี้เขาไม่ให้ใครเข้าใกล้เลย จะเข้าไปก็โดนทำร้าย ต้องใช้กำลังจับไว้เท่านั้น… แต่กระบวนการนั้นจะยิ่งกระตุ้นให้เขาตอบสนองรุนแรงกว่าเดิม”
เลสเตอร์ถอนหายใจ “ถ้าถึงขั้นนั้น การรักษาหลายปีนี้ก็สูญเปล่าหมด”
จงหลี่ชะงักไปทันที
เธอนึกถึงสภาพของลูกชายตอนที่เพิ่งถูกช่วยกลับมาเมื่อไม่กี่ปีก่อน เหมือนสัตว์ที่ติดบ่วง คลุ้มคลั่งราวกับจะขาดใจ…