เซิ่งหน่วนพักผ่อนอยู่ในห้องของเซี่ยหลาน
เช่นเดียวกับสองด่านก่อนหน้า เธอนอนตัวแนบชิดกับเซี่ยหลาน ซบอยู่แนบอกเขา แต่ความแตกต่างคือร่างกายของเซี่ยหลานไม่อุ่นอีกต่อไป ไม่มีเสียงหัวใจเต้นที่แข็งแกร่ง ที่มีแทนคือบรรยากาศเย็นเยียบและพลังปีศาจที่หนาหนัก
ใจของเซิ่งหน่วนรู้สึกแปลก ๆ อึดอัดขึ้นมาโดยไม่รู้สาเหตุ เธอจึงเม้มปากเงียบและขยับเข้าไปใกล้เขามากขึ้น
เมื่อรู้สึกถึงสิ่งมีชีวิตร้ายน้อยที่นอนซบอยู่แนบอกตัวเอง เซี่ยหลานค่อย ๆ หลับตาลง
ดวงตาไร้อุณหภูมินั้นฉายประกายหม่นหมอง ทั้งเลือนลาง ทั้งสำนึกผิดเล็ก ๆ...เขายังจำได้ดีว่าเมื่อคืนตัวเองได้ทรมานเธออย่างไร
ชั่วครู่ต่อมา เซี่ยหลานก้มลงจุมพิตที่ยอดผมของสิ่งมีชีวิตร้ายน้อยเบา ๆ และในจังหวะนั้นเอง เหมือนมีเสียงหนึ่งดังขึ้นในจิตสำนึก
"ทีเนี่ย แท้จริงเธอชอบแบบนี้สินะ..."
เซี่ยหลานขมวดคิ้วทันที ดวงตามีพลังปีศาจพวยพุ่ง เขาหลับตาแน่นแล้วค่อย ๆ คลายอารมณ์ลงหลังจากผ่านไปชั่วอึดใจ
เซิ่งหน่วนเองก็ไม่คิดว่าตัวเองจะหลับได้จริง เมื่อถูกฝ่ายบริการลูกค้าปลุก ในห้องเหลือเพียงเธอคนเดียว
ผู้เล่นทุกคนนัดกันมาเจอกันตอนเที่ยงที่โรงอาหารเพื่อหารือแผนการ เธอดูเวลาแล้วจึงลุกออกจากห้อง
ผลักประตูออกไป แล้วหันกลับมา เธอก็พบว่าห้องที่ตัวเองเพิ่งเดินออกมาได้กลายเป็นห้องตรวจโรคของเซี่ยหลานไปแล้ว
เชื่อมโยงห้องตรวจโรคกับที่พักเข้าด้วยกันได้อย่างประหลาด ไม่รู้ว่าเขาทำได้อย่างไร
เมื่อเซิ่งหน่วนเดินเข้ามาในโรงอาหารของโรงพยาบาล เธอเห็นกลุ่มผู้เล่นนั่งอยู่ที่มุมห้องตั้งแต่ไกล...รอบ ๆ มีทั้งบุคลากรการแพทย์ที่มาตักอาหาร และคนไข้ที่ใส่ชุดคนไข้
ทุกอย่างดูปกติสุด ไม่มีแม้แต่ความน่าขนลุกน่าสยองแบบตอนกลางคืนเลย
เธอสแกนบัตรฝึกงานแล้วตักอาหารมาจานหนึ่งตามสบาย แล้วเดินไปหากลุ่มผู้เล่น นั่งลงข้างหลินซินซิน