ระยะเวลาราวดวงตา ผ่านไปหนึ่งปีเต็ม
เซิ่งหน่วนกลับมาถึงปักกิ่งแล้วเข้าทำงานในโรงพยาบาลแห่งหนึ่ง ถึงแม้จะไม่ใช่โรงพยาบาลเดียวกับที่มารดาทำงานอยู่ แต่ก็เป็นโรงพยาบาลใหญ่ที่มีชื่อเสียง
เธอเริ่มจากแพทย์ฝึกหัด ทำงานไปครึ่งปีก็สอบใบอนุญาตได้ พอได้รับใบรับรองมาได้เกือบครึ่งปี ช่วงฝึกงานก็ครบกำหนด เธอจึงได้รับการบรรจุเป็นแพทย์เต็มตัวตามที่ควร
ฝั่งซูเหวินนั้น...วันนี้ซูเหวินนัดเจอกับเธอ เพราะซูเหวินโดนสามีใช้ความรุนแรง
เมื่อหนึ่งปีก่อน ซูเหวินเข้าหาฉู่หลาน ใช้เรื่องระหว่างเธอกับฉู่หลานมาข่มขู่ ตระกูลฉู่อยากปิดเรื่องให้จบ QUIET ๆ ไม่อยากถูกผู้หญิงจอมปล้ำหยั่งรักคนเดียวกันนี้ตามราวี เธอจึงจัดการเรื่องคืนเมืองให้ซูเหวินตามที่เรียกร้อง พร้อมยัดเงินปิดปากก้อนโตให้อีกฝ่ายหุบปาก
พอซูเหวินเห็นว่าเธอกับฉู่หลานก็ไม่มีทางเป็นอะไรกันได้จริง ๆ แล้ว ก็รับเงินแล้วเดินจากมาอย่างคล่องตัว ยิ่งพอค้นพบว่าเซิ่งหน่วนนั้นเลิกล้มเรื่องฉู่หลานไปจริง ๆ ด้วยแล้ว ก็ยิ่งไม่มีเหตุผลที่จะมายุ่งอีก
พูดกันตรง ๆ ตอนแรกที่เข้าไปยึดฉู่หลานไว้ จริง ๆ ก็ไม่ได้แปลว่าเธอชอบฉู่หลานสักเท่าไร เพียงแค่อยากแย่งสิ่งที่เป็นของเซิ่งหน่วนไปเท่านั้นเอง
สองเดือนแรกหลังรับเงินตระกูลฉู่ ซูเหวินใช้ชีวิตสบาย ๆ ไม่รีบหางานทำ แต่บ้านนี้มีแม่จอมปล้ำหยั่งรักกับพ่อติดการพนันติดเหล้า ไม่ช้าเงินก้อนโตนั้นก็หมดกระจุย
เมื่อมือไม่มีเงิน เธอก็ไม่มีทางนั่งให้พ่อแม่รับใช้อยู่บ้านได้อีก ทุกวันโดนพ่อแม่ด่าว่าให้ออกไปหาเงิน
แต่ซูเหวินไม่มีวิชาชีพใด ๆ ติดตัว หางานอยู่นานก็หาไม่ได้สักที แล้วเธอก็เดินเข้ามาหาเซิ่งหน่วนอีกครั้ง ขอร้องให้เซิ่งหน่วนช่วยคิดหนทางให้
เซิ่งหน่วนกำลังรอให้เธอเดินเข้ามาเองพอดี
“แม่ฉันใกล้เกษียณแล้ว ตอนนี้จัดคนเข้างานให้ไม่ได้ แต่หน่วนหน่วนรู้จักหมอหัวหน้าแผนกของโรงพยาบาลนั้นคนหนึ่งที่กำลังอยากหาคู่ให้ลูกชาย หัวหน้าคนนี้เส้นสายกว้างไกลมาก ลูกชายก็หน้าตาดีมีระดับ ไม่งั้น...ฉันให้แม่แนะนำให้เธอสองคนรู้จักกันดีไหม?”