คลื่นซอมบี้กลายพันธุ์พุ่งเป้ามาทางฐานตู้ฮั่ว
ตอนวางกับดักกัน เซิ่งหน่วนและสิงอี้เลือกจุดซุ่มที่ค่อนข้างพิเศษ ไม่ว่าศัตรูจะมุ่งเข้าฐานหมาป่าหรือจะเคลื่อนมาทางฐานตู้ฮั่ว ก็มีโอกาสสูงที่จะผ่านจุดนี้
ด้านไกล ๆ ทางนั้นเป็นแนวป่าภูเขาที่แน่นทึบ ซอมบี้กลายพันธุ์ทั้งหมดซุ่มซ่อนอยู่ในป่าภูเขา…ถ้ามาจากทิศป่าภูเขา เส้นทางการเคลื่อนที่ของคลื่นซอมบี้ก็พอประมาณได้
ทันทีที่คลื่นซอมบี้ใกล้เข้ามา การโจมตีระยะไกลลูกแรกก็ถึงเวลา…
เสียงระเบิดกึกก้องดังไปไกล แม้แต่พื้นดินในฐานตู้ฮั่วยังสั่นไหวระลอกแล้วระลอกเล่า
เมื่อชือเยียนเปิดประตูเดินเข้าห้องของเซิ่งหน่วน เธอกำลังนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียงอย่างเงียบสงบ เห็นชือเยียนเข้ามา เซิ่งหน่วนยกมุมปาก “มารับฆ่าฉันหรือ?”
สีหน้าชือเยียนบูดบึ้ง “ถ้าขอร้องฉัน ฉันจะพาเธอไปเอง”
ตอนนี้เซิ่งหน่วนขยับตัวไม่ได้แล้ว…
ใช่ ต่างจากครั้งก่อน ๆ ที่หลอมรวมแกนวิญญาณ ครั้งเหล่านั้นเจ็บปวดราวกับภูเขาถล่มทะเลสึก แต่ครั้งนี้ หลังจากแกนวิญญาณเริ่มหลอมรวม ร่างของเธอก็ไม่รู้สึกตัวเสียแล้ว นอกจากส่วนที่อยู่เหนือลำคอ เนื้อส่วนที่เหลือเหมือนกลายเป็นหิน
ไม่มีความรู้สึกเลย และควบคุมไม่ได้ด้วย
ชือเยียนเย็นชา “คนของสิงอี้ต้านไว้ไม่ได้หรอก บวกกับพวกไร้ค่าที่นี่ก็ไม่ช่วยอะไร พวกเธอไม่มีทางชนะ”
เซิ่งหน่วนตอบรับเบา ๆ
ชือเยียนขมวดคิ้ว กระวนกระวายอย่างที่สุด “งั้นทำไมยังไม่ไป?”
เซิ่งหน่วนส่ายหัว “ถ้าครั้งนี้พ่ายแพ้ ก็จะไม่มีโอกาสอีกแล้ว…วันนี้ฉันกับราชาซอมบี้ต้องมีสักคนตาย”