ทันทีที่เสียงไซเรนดังขึ้น ฉื่อเยี่ยนก็ตามฉื่อเจ๋อมาปรากฏตัวบนหอสังเกตการณ์นอกฐาน… เมื่อเหลือบมองเห็นว่าคนที่นำพวกมาล้อมอยู่หน้าประตูใหญ่ของฐานคือสิงอี้ ใบหน้าของฉื่อเยี่ยนก็เย็นลงทันที ความฆาตกรในดวงตาลุกโชน
ชายหนุ่มเอ่ยเชิงช้า ๆ ว่า “หัวหน้าสิง มีธุระอะไรหรือครับ?”
สีหน้าของสิงอี้เย็นเยียบและสงบนิ่ง “ส่งตัวเซิ่งหน่วนมา”
ชั่วขณะนั้นเอง ความหมายในสีหน้าของฉื่อเยี่ยนก็เปลี่ยน แสงเย็นผุดขึ้นก้นตา แต่ใบหน้ากลับยิ้มออกมาทันที “ดูท่า นายมาหาความตายสินะ”
ด้านข้าง ฉื่อเจ๋อตกตะลึงน้อย ๆ “เอ่อ เอ๋ย น้องเอ๋ย เรื่องอะไรกัน หรือน้องไปแย่งผู้หญิงของคนอื่นมา?”
สีหน้าของฉื่อเยี่ยนแย่จนถึงขีดสุด เขาโจมตีไม่เลือกหน้า “ปากหุบ”
ฉื่อเจ๋อถอนใจ “น้องชายเอ๊ย แม้พี่จะไม่มีหลักธรรมะอะไรก็จริง แต่พี่อยากจะเตือนสักคำ ถ้าหนูน้อยคนนั้นมีคนในใจอยู่แล้ว น้องเลิกซะดีไหม… การใช้รูปโฉมเกาะใจคนมันไปได้ไม่นานหรอก”
ฉื่อเยี่ยนไม่พูดพล่ามทำเปลือง ยกมือฟาดปะทำจากอากาศ ฉื่อเจ๋อเอนหลังหลบทันควัน
ด้านล่าง สิงอี้ตกตะลึงงัน… พี่น้องคู่นี้ทำไมถึงทะเลาะกันเอง?
ฉื่อเยี่ยนถูกจี้จุดเจ็บ ก็โกรธจนอาย ฉื่อเจ๋อระหว่างถอยหลบก็รีบปลอบเป็นพัลวัน “ได้ ๆ ได้ ผมผิดเอง ไม่ควรพูดความจริง… เอ่อ พอแล้ว ๆ พอเถอะ ยังจะเล่นจริงอีกเหรอ?”
แต่ช่วงนั้นเอง ภายในฐานกลับเกิดเสียงอึกทึกโกลาหล จากนั้นก็มีคนพุ่งฝ่าอากาศมาปรากฏข้างตัวพี่น้องฉื่อเยี่ยน
คือผมแดงนั่นเอง
ผมแดงหน้าตาตื่นตกใจงุนงง “พี่เย่ สาวของพี่มันเข่นฆ่าติงต้ากับไล่จื่อตายแล้ว”
ฉื่อเยี่ยนอึ้งไปทั้งตัว วินาทีถัดมา ก็เห็นเซิ่งหน่วนพุ่งฝ่าอากาศออกมาจากฐานโดยมีเถาวัลย์พากาศ
มือข้างหนึ่งของเธอเลอะเปื้อนเลือด ในมือกำแกนวิญญาณอยู่สองเม็ด
วินาทีนี้ ฉื่อเยี่ยนจะยังมีอะไรไม่เข้าใจได้อย่างไร… ผู้หญิงคนนี้ตั้งใจ!