ตอนที่ 8 สัญญาจริง ๆ ว่าจะไม่ขายพวกเขาแล้ว
ลู่เทียนเจียวลากร่างอันหนักอึ้งกลับถึงบ้าน นานมากแล้วที่เธอไม่ได้ทะเลาะกับใครอย่างสะใจแบบวันนี้ ด้วยร่างกายที่แข็งแรงสมบูรณ์
แม้การระบายอารมณ์ในชั่วขณะนั้นจะทำให้เหนื่อยล้า แต่ก็ทำให้เธอรู้สึกราวกับได้สัมผัสถึงความรู้สึกของการ “มีชีวิตอยู่” เป็นครั้งแรก
“พี่สาม!”
ประตูเพิ่งแง้มออกได้เพียงนิดเดียว เงาร่างเล็ก ๆ ที่สูงไม่ถึงน่องของเธอก็พุ่งเข้ามา
แต่ไม่ได้พุ่งเข้าหาเธอ กลับยื่นมือคว้าจิ้นซานที่เดินตามหลังเธอมาแล้วกระชากออกไปด้านข้างสุดแรง
ร่างเล็ก ๆ เกร็งเขม็ง เต็มไปด้วยความระแวดระวัง
ลู่เทียนเจียวกอดกล่องเสบียงช่วยเหลือใบหนักไว้ในอ้อมแขน จึงไม่มีมือว่าง
ในจังหวะนั้นเอง ลมโกรกก็พัดวูบผ่าน “ปัง!” ประตูด้านหลังเธอปิดกระแทกลงอย่างแรง
ร่างของเด็กน้อยทั้งสองสะดุ้งอย่างเห็นได้ชัด โดยเฉพาะจิ้นซาน ใบหน้าอ่อนเยาว์ของเขามีความหม่นหมองเคร่งขรึมที่ไม่สมกับวัยติดอยู่แต่เดิม
เวลานี้ความตื่นกลัวฉาบใบหน้าให้ซีดเทา เมื่อผสานกับรูปลักษณ์ที่แตกต่างของเขา ก็ยิ่งเผยบรรยากาศเย็นเยียบชวนอึดอัด
“แม่เพศเมีย ผมช่วย...”
จิ้นอู่เป็นคนได้สติก่อน ตอนนั้นเองเขาถึงสังเกตเห็นกล่องใบใหญ่ในอ้อมแขนของลู่เทียนเจียว
เด็กน้อยข่มความกลัวที่มีต่อเธอเอาไว้ ราวกับตัดสินใจบางอย่างได้แล้ว จึงค่อย ๆ ขยับเข้ามาอย่างขลาด ๆ พร้อมยื่นแขนผอมบางออกไป
ลู่เทียนเจียวถอนหายใจยาว อย่างน้อยเด็กคนนี้ก็ยังพอมีน้ำใจอยู่บ้าง
แม้เธอจะรู้ว่าร่างกายของลูกอ่อนเพศผู้ที่นี่แตกต่างจากลูกมนุษย์ในความเข้าใจของเธอ
แต่พอสายตาตกลงบนแขนขาเล็กผอมที่ดูราวกับหักได้เพียงแค่พับครั้งเดียว สุดท้ายเธอก็ทำใจไม่ลง
เธอเบี่ยงตัวหลบมือของจิ้นอู่ แล้ววางกล่องลงบนโต๊ะเก่าที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด
“จิ้นอู่ใช่ไหม ช่วยแยกของพวกนี้ให้เป็นหมวดหมู่ ของที่กินได้เอาใส่ตู้เย็นไว้ก่อน”
สั่งเสร็จ เธอก็หันไปมองจิ้นซานที่ยืนนิ่งอยู่ตรงประตู ใบหน้าซีดเทา ก่อนถอนหายใจยาวอีกครั้ง