รถแล่นผ่านประตูเข้ามาแล้ว
แต่ความทรงจำของเฉินเยี่ยนกลับเหมือนยังหยุดอยู่ด้านนอก
เขาได้ยินเลา ๆ ว่าชายหัวโล้นพูดถึงอะไรสักอย่างที่เรียกว่า “รายได้พิเศษ” แล้วระหว่างที่รถแล่นเข้ามาด้านใน ก็มีคนสองคนกระโดดลงจากรถของชายหัวโล้น
ดูจากรูปร่าง น่าจะเป็นชายหนึ่งหญิงหนึ่ง
ไม่ใช่ว่าเฉินเยี่ยนแยกเพศไม่ออก แต่เป็นเพราะคนทั้งสอง...
ถูกแสงสว่างห่อหุ้มไว้ทั้งหมด
ราวกับเป็นร่างแสงที่มีรูปร่างเหมือนมนุษย์
ร่างแสงที่ดูเหมือนผู้หญิงถือทวนยาวเกือบสองเมตรอยู่ในมือ
ส่วนอีกคน บริเวณมือทั้งสองข้างมีก้อนกลมสองลูกควบแน่นอยู่ แต่ละลูกมีเส้นผ่านศูนย์กลางราว 20 เซนติเมตร
จากนั้น ภาพที่เฉินเยี่ยนน่าจะจดจำไปชั่วชีวิตก็ปรากฏขึ้น
ร่างแสงทั้งสองพุ่งเข้าใส่ความมืด
อาศัยแสงริบหรี่ที่แผ่ออกมาจากร่างของพวกเขา เฉินเยี่ยนจึงมองเห็นสิ่งสูญสลายในความมืดผืนนั้นได้ชัดเจน
มีหลากหลายชนิด...
มากมายเหลือเกิน
ในนั้นยังมีสิ่งที่เฉินเยี่ยนเคยฆ่า และเป็นสิ่งเดียวที่เขาเคยพบเห็น...
เส้นสีดำ
เฉินเยี่ยนจำได้ว่าพลังของสิ่งสูญสลายชนิดนี้ไม่เบาเลย อีกทั้งเส้นสีดำแต่ละเส้นยังคมกริบ ตอนนั้นมันกรีดร่างเขาจนเต็มไปด้วยบาดแผลลึกถึงกระดูก
ทว่าในเวลานี้ เขากลับได้เห็นกับตาว่าคนที่มีก้อนแสงควบแน่นอยู่บนหมัดพุ่งเข้าไปหาสิ่งสูญสลาย แล้วต่อยออกไปหนึ่งหมัด...
เส้นสีดำที่ยุ่งเหยิงก็แตกกระจายไป
แม้หมัดนั้นจะไม่ได้ “สังหาร” สิ่งสูญสลายลงในทันที แต่เส้นสีดำที่พันกันยุ่งเหยิงดิ้นพล่านอยู่บนพื้น ภาพนี้ยิ่งพิสูจน์ให้เห็นชัดเจนว่าสิ่งสูญสลายเองก็รู้สึกเจ็บปวดได้