ทุกคนต่างมองไปทางเฉินเยี่ยนโดยไม่ได้นัดหมาย
เมื่อเฉินเยี่ยนสัมผัสได้ถึงอารมณ์ขุ่นเคืองปนรังเกียจของเสี่ยวเค่อ ใบหน้าก็พลันกระอักกระอ่วนขึ้นมา
พอทุกคนเห็นว่าใบหน้าของเฉินเยี่ยนแดงระเรื่อขึ้นเล็กน้อย ต่างก็เผยสีหน้าประหนึ่งว่าเข้าใจเรื่องของผู้ชายด้วยกัน
อย่างแรก เฉินเยี่ยนยังเป็นเด็กหนุ่มวัยกำลังโต พอเห็นสาวสวยรูปร่างดีอย่างเสี่ยวเค่อแล้วเกิดใจคิดฟุ้งซ่านขึ้นมาบ้างก็เป็นเรื่องปกติ
ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อครู่เสี่ยวเค่อเพิ่งแสดงท่วงท่าองอาจยามสังหารสิ่งสูญสลายต่อหน้าเขา สำหรับเด็กหนุ่มเลือดร้อนอย่างเฉินเยี่ยนแล้ว นั่นช่างดึงดูดใจอย่างร้ายกาจ
โดยทั่วไปแล้ว เด็กหนุ่มมักชื่นชมผู้แข็งแกร่ง
ยิ่งเป็นคนที่ทั้งเก่งทั้งสวยด้วยแล้ว
“ขอโทษครับ”
เฉินเยี่ยนฝืนยิ้มออกมาอย่างเก้อเขิน พลางเกาหัว “ผมไม่มองแล้ว”
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ!”
ชายหัวล้านหัวเราะลั่นขึ้นมาอย่างกะทันหัน ก่อนมองฮั่วขุย “เหล่าฮั่ว ไปเก็บลูกเจี๊ยบมาจากไหนล่ะ?”
ฮั่วขุยมองเฉินเยี่ยนพร้อมรอยยิ้มอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงตอบชายหัวล้าน “เด็กที่เพิ่งรับเข้ามา หัวไวใช้ได้ เลยอยากลองดูว่าจะปั้นให้ขึ้นมารับช่วงต่อจากฉันได้ไหม”
“เรื่องหัวไวหรือไม่ไว ฉันยังดูไม่ออกหรอก”
ชายหัวล้านยกนิ้วโป้งให้เฉินเยี่ยน “แต่สายตานี่ไม่เลวเลย”
“เผยหย่งสารเลว! อยากโดนซ้อมหรือไง?”
เสี่ยวเค่อพูดกับชายหัวล้านด้วยความไม่พอใจ
เผยหย่งหดคอ ก่อนยิ้มประจบ “ฉันชมว่าน้องชายคนนี้สายตาดี ก็เท่ากับชมว่าเธอสวยไม่ใช่หรือไง?”