ไม่มีใครกล้าเข้าไปหาเสี่ยวเค่อเพื่อหาเรื่องเล่นสนุกกับเธอ
แม้หลายคนจะไม่พอใจที่เสี่ยวเค่อชอบยื่นมือเข้าไปยุ่งเรื่องชาวบ้าน แต่ทุกคนต่างเลือกที่จะปิดปากเงียบอย่างพร้อมเพรียง
เสี่ยวเค่อกวาดตามองคนที่อยู่ตรงนั้นอย่างไม่คิดหลบเลี่ยง
เมื่อแน่ใจว่าไม่มีใครพูดจาไร้สาระอีก เธอจึงหันกลับไป เปิดประตูฝั่งผู้โดยสาร แล้วขึ้นรถ
“ออกรถ!”
เสี่ยวเค่อสั่ง
เฉินเยี่ยนดูออกว่าเด็กสาวคนนี้อารมณ์ไม่ดีเอามาก ๆ
ที่จริงตั้งแต่เมื่อครู่ เฉินเยี่ยนก็รู้แล้วว่าเธอเป็นคนอารมณ์ร้อน
“เธอรู้จักคนนั้นเหรอ?”
รถยังออกไม่ได้อยู่ดี
เพราะรถของอู่เว่ยฟู่ที่อยู่ข้างหน้ายังไม่ขยับ
“ทำไมถึงอยากรู้อยากเห็นนักล่ะ? เกี่ยวอะไรกับนายด้วย?”
เสี่ยวเค่อเหลือบมองเฉินเยี่ยน
เฉินเยี่ยนไม่โกรธ
“เขากินของสกปรกเข้าไปหรือไง?”
“ใช่! เขากินขี้เข้าไป!”
เสี่ยวเค่อจ้องเฉินเยี่ยนเขม็ง “ตอนนี้ฉันอารมณ์ไม่ดี อยากไม่ซวยก็อย่ามาชวนคุย!”
เฉินเยี่ยนไม่พูดอะไรอีก
รถคันหน้าสตาร์ต เขาจึงค่อย ๆ เหยียบคันเร่งตามไป
ประตูใหญ่เปิดออก ด้านนอกยังคงมืดมิด
เฉินเยี่ยนรวบรวมสมาธิอีกครั้ง
ตอนขามาอู่เว่ยฟู่เป็นคนขับรถ แค่เขานั่งอยู่ในรถก็ประหม่าแทบแย่แล้ว
แต่ตอนนี้เขาต้องขับเอง ถึงข้างกายจะมีเทพนักรบหญิงอารมณ์ร้อนอย่างเสี่ยวเค่ออยู่ด้วย หัวใจของเฉินเยี่ยนก็ยังเต้นรัวอย่างห้ามไม่อยู่
แต่สิ่งที่ทำให้เฉินเยี่ยนประหลาดใจก็คือ อุปกรณ์บนรถคันนี้ดีกว่ารถคันหน้าหลายระดับ