หลังกลับมาถึงร้านทำผม เฉินเยี่ยนไม่ได้พักผ่อน
แม้นักสู้สนธยาจะเช็ดคราบเลือดในห้องไปแล้วรอบหนึ่ง แต่กลิ่นคาวเลือดยังคงหลงเหลืออยู่
เฉินเยี่ยนจัดข้าวของในห้องใหม่ก่อน จากนั้นก็หยิบผ้าขนหนูที่มีอยู่เหลือเฟือในร้านทำผมมาเช็ดทุกซอกทุกมุมจนสะอาดหมดจด
เขาไม่ได้เปลี่ยนผ้าปูเตียงที่เจ้าของร้านเคยใช้ก่อนหน้านี้
เขาไม่กลัวอัปมงคล
หรือจะพูดว่า ในสายตาคนอื่น คนอย่างเขานั่นแหละที่เป็นตัวอัปมงคล
ต้องยอมรับว่า หลังจากเก็บกวาดร้านทำผมจนสะอาดเอี่ยมแล้ว นอกจากจะทำให้เฉินเยี่ยนรู้สึกแปลกตาไปบ้าง ที่นี่ก็ดีกว่าห้องกึ่งใต้ดินเดิมของเขาแทบทุกด้าน
ความรู้สึกที่แค่ยืนอยู่หน้าประตูก็ได้อาบแสงแดดแบบนี้...
เดี๋ยวก่อน!
เฉินเยี่ยนที่กำลังถูกแสงแดดโอบล้อมเบิกตาขึ้นฉับพลัน
ทำไมร่างกายของเขาถึงไม่รู้สึกเจ็บปวดเหมือนก่อนแล้วล่ะ?
เมื่อไม่กี่วันก่อน ตอนที่ต้องอยู่กลางแดด เขารู้สึกแทบจะตายอยู่แล้ว!
แต่ตอนนี้กลับได้สัมผัสความอบอุ่นที่ห่างหายไปนานอีกครั้ง
เฉินเยี่ยนนึกขึ้นได้อย่างรวดเร็วว่า ตอนเช้าที่เขาไปโรงงานรับซื้อของเก่ากับฮั่วขุย ดวงอาทิตย์ก็ลอยอยู่เหนือศีรษะเช่นกัน
ตอนนั้นเขาก็ไม่ได้รู้สึกไม่สบายแต่อย่างใด
เพราะไม่รู้สึกถึงความผิดปกติ เขาจึงมองข้ามเรื่องนี้ไป จนกระทั่งตอนนี้ถึงเพิ่งนึกขึ้นได้
ทันทีที่พบความผิดปกติ เฉินเยี่ยนก็ก้มหน้ามองข้อมือตัวเอง
เส้นสีดำยังอยู่
นั่นหมายความว่า สิ่งสูญสลายที่กำลังกัดกร่อนเขายังไม่ได้จากไป
แล้วทำไมมันถึงไม่ได้รับผลกระทบจากแสงแดดล่ะ?