เมื่อความคิดเช่นนี้ผุดขึ้นมา เฉินเยี่ยนถึงกับรู้สึกว่า เยี่ยเจี้ยนอาจเป็น...คนที่เขาไว้ใจได้มากที่สุดในตอนนี้
สหาย
ตอนนี้เฉินเยี่ยนอยู่ในช่วงที่ไม่อาจเชื่อใจใครได้เลย
แม้แต่ตัวเขาเองยังรู้สึกว่าช่างน่าขัน ที่ตอนนี้กลับเต็มใจเชื่อสิ่งสูญสลายตนหนึ่งมากกว่า ทั้งที่มันอาจต้องการแย่งชิงร่างของเขา
ขณะที่เฉินเยี่ยนกำลังจัดระเบียบข้อมูลตามความเคยชิน เยี่ยเจี้ยนกลับไม่มีทีท่าว่าจะปรานีเขา
เส้นสีดำเส้นนั้นยืดยาวจากเหนือศีรษะของเยี่ยเจี้ยนไปด้านหลัง ราวกับกำลังรวบรวมพลัง
จากนั้น...
ฉึก!!
ครั้งนี้ เฉินเยี่ยนบาดเจ็บที่ท้อง
เจ็บชะมัด!
สมจริงเหลือเกิน!
ทั้งที่นี่เป็นเพียงความฝัน แต่เฉินเยี่ยนกลับเจ็บจนตัวสั่น
ขณะเดียวกัน เฉินเยี่ยนก็ตระหนักได้ว่า เส้นสีดำที่เยี่ยเจี้ยนควบคุมอยู่นั้นให้ความรู้สึกเป็นอิสระ ราวกับเป็นส่วนหนึ่งของร่างกายมัน
เหมือนมนุษย์ใช้มือเท้าของตัวเอง
แต่ตอนที่เฉินเยี่ยนควบคุมเส้นสีดำ มันกลับให้ความรู้สึกราวกับกำลังใช้เครื่องมือบางอย่าง
ความคิดอันตรายผุดขึ้นมาในหัวของเฉินเยี่ยนอย่างกะทันหัน
ถ้าเขากลายเป็นสิ่งสูญสลายเสียเอง จะควบคุมเส้นสีดำแบบนี้ได้เหมือนกันหรือเปล่า?
โชคดีที่ทันทีที่ความคิดนี้ปรากฏ เยี่ยเจี้ยนก็ดึงเส้นสีดำออกจากร่างเขาอีกครั้ง เลือดฟุ้งกระจายออกมาเป็นวงกว้างเหมือนเมื่อครู่
หลังบาดเจ็บติดกันถึงสองครั้ง เฉินเยี่ยนก็ไม่กล้าคิดฟุ้งซ่านอีกต่อไป
ในที่สุดเขาก็มองเยี่ยเจี้ยนเป็นคู่ต่อสู้ จ้องเส้นสีดำที่แกว่งไปมาซ้ายขวาเขม็ง