ในห้องน้ำ
เฉินเยี่ยนนั่งยอง ๆ อยู่บนพื้น ขยี้ผ้าปูที่นอนกองโตในกะละมัง
แม้จะซักไปหลายรอบแล้ว แต่น้ำในกะละมังก็ยังติดสีแดงอยู่บ้าง
การจำลองการต่อสู้ในฝันช่วยให้เฉินเยี่ยนเติบโตขึ้นได้มากจริง ๆ
แต่การต้องตื่นมาซักผ้าปูที่นอนเปื้อนเลือดให้สะอาดทุกวัน ก็ทำให้เขาหงุดหงิดอยู่ไม่น้อย
หลังซักอยู่ประมาณชั่วโมงกว่า เฉินเยี่ยนก็เลือกยอมรับสภาพทั้งที่รู้ดีว่ายังซักไม่สะอาด
ขณะเดียวกัน เขาก็คิดว่าจะไปซื้อผ้าใบพลาสติกมาปูบนเตียงตอนนอนดีหรือเปล่า
กริ๊ง ๆ
โทรศัพท์ดังขึ้น
เฉินเยี่ยนเพิ่งตากผ้าปูที่นอนเสร็จ ก็ได้รับสายจากฮั่วขุย
“ตื่นแล้วหรือยัง?”
“ตื่นแล้ว มีภารกิจหรือ?”
“เพิ่งหาเงินได้สองพันหยวนไม่ใช่หรือ? ยังรีบร้อนจะทำงานอีก ขยันขนาดนั้นเชียว?”
“ใช้ไปแล้ว”
พอพูดถึงเรื่องนี้ เฉินเยี่ยนก็เจ็บปวดใจอยู่บ้าง “เปลี่ยนประตูแล้ว”
“ก็จริง ถึงบ้านนายจะไม่มีอะไรให้ขโมย แต่เปิดโล่งซะขนาดนั้นก็ไม่ค่อยเข้าท่า”
ฮั่วขุยเปลี่ยนเรื่อง “ติดต่อน้องหญิงแล้วหรือยัง?”
เฉินเยี่ยนรู้ว่าฮั่วขุยอยากถามว่าเขาคุยกับหลินเพ่ยหย่าเรื่องช่วยหาทางขายแก่นมืดไปถึงไหนแล้ว
“ยังเลย”
เฉินเยี่ยนตอบตามตรง
“รีบติดต่อเถอะ ถ้าเรื่องนี้สำเร็จ มีรางวัลก้อนโตให้”
น้ำเสียงของฮั่วขุยฟังดูไม่ได้เร่งร้อนนัก “สองวันนี้ยังไม่มีอะไรให้ทำเป็นพิเศษ นายเอาเวลาไปสร้างความสนิทสนมกับเธอให้เต็มที่ก็ได้”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดกลั้วหัวเราะ “พูดจริงนะ ถ้ามีโอกาสก็ลองสานสัมพันธ์ให้ลึกซึ้งขึ้น ต่อให้แต่งเข้าบ้านนายกเทศมนตรีไม่ได้ แต่มีความรู้สึกดี ๆ ต่อกันมากขึ้นก็เป็นผลดีกับนาย อีกอย่างเด็กคนนั้นก็น่ารักด้วย นายไม่ได้เสียอะไรนี่”