เฉินเยี่ยนฝืนทนความเจ็บปวดแสนสาหัส ก่อนยื่นมือคว้าไปในความมืด!
เฉินเยี่ยนมองไม่เห็นว่าตรงหน้ามีอะไร
แต่เขากลับมองเห็นเส้นสีดำจำนวนนับไม่ถ้วนบนแขนของตัวเองที่กำลังรัดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ!
ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เขาก็อาศัยเส้นสีดำเหล่านั้นพอตัดสินตำแหน่งของสิ่งสูญสลายรูปร่างเส้นได้!
เป็นอย่างที่คิด เขาคว้าโดนอะไรบางอย่างที่คล้ายเส้นผม
เจอแล้ว...
แกแล้ว!!
เฉินเยี่ยนรู้สึกตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก!
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาควบคุมสิ่งสูญสลายไว้ในมือได้อย่างมั่นคง
สิ่งสูญสลายที่เพียงได้ยินชื่อก็ทำให้เขาหวาดผวา บัดนี้กลับถูกเขาควบคุมอยู่
หลังเฉินเยี่ยนกำมือแน่นรอบสิ่งสูญสลายซึ่งประกอบขึ้นจากเส้นนับไม่ถ้วน เขาก็สัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าเส้นสีดำบนแขนหยุดรัดแน่น และเริ่มคลายออกเล็กน้อย
มันกำลังสูญเสียความสามารถในการโจมตี
สิ่งที่เฉินเยี่ยนกำลังจับไว้ คือจุดตายของมัน
ทว่าเมื่อความตื่นเต้นผ่านพ้นไป เฉินเยี่ยนก็กลับสู่ความสับสนอีกครั้ง
แล้วต่อจากนี้ล่ะ?
ตอนนี้เขาควบคุมสิ่งสูญสลายได้แล้ว แต่...
จะฆ่ามันอย่างไร?
เฉินเยี่ยนสัมผัสได้ว่าสิ่งสูญสลายที่ถูกเขาจับไว้กำลังดิ้นรนอย่างรุนแรง
มือข้างที่กลายเป็นสีดำของเขา แม้จะแสดงพลังเหนือขีดจำกัดของตัวเองออกมาได้ แต่ก็ยังบีบมันให้ตายคามือไม่ได้
เขารู้ดีว่าคงควบคุมมันไว้ได้อีกไม่นาน
เขาต้องหาวิธีฆ่าสิ่งสูญสลายให้ได้ในเวลาอันสั้น
เฉินเยี่ยนข่มอารมณ์ให้สงบ ไม่ปล่อยให้ความดิ้นรนของสิ่งสูญสลายทำให้ตนกระวนกระวาย กลับเริ่มวิเคราะห์อย่างใจเย็นว่าตัวเองมีพลังแบบใดอยู่บ้าง