ข้างกายฮั่วขุยมีผู้คนมากมาย ทั้งคนที่เขาห่วงใยและคนที่ห่วงใยเขา
รวมถึงเถ้าแก่เนี้ยด้วย เฉินเยี่ยนสัมผัสได้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองช่างละเอียดอ่อน
เหมือนเพื่อน เหมือนคนรัก และเหมือนสหายร่วมรบที่ต่อสู้กับโชคชะตาด้วยกัน
ส่วนคนที่เขาสงสัยคนนั้น บางทีอาจเป็นคนที่เขาห่วงใยที่สุด
แต่สำหรับเฉินเยี่ยน ตั้งแต่เริ่มจำความได้ ในชีวิตของเขาก็มีเพียงสองคน
จางหยางกับชูชู
สุดท้ายจางหยางเลือกแจ้งเบาะแส
ส่วนชูชูกลับหายตัวไป ไม่แน่ว่า...อาจตายแล้ว
แม้ต้องเผชิญความเจ็บปวดราวกับชีวิตถูกพรากไป เฉินเยี่ยนก็ยังรักษาสภาพเช่นนี้ไว้ได้ ทั้งหมดเป็นเพราะของเหลวสีดำจริง ๆ
และเพราะอารมณ์ถูกจำกัด เฉินเยี่ยนในตอนนี้จึงเพียงเข้าใจฮั่วขุย แต่ไม่อาจร่วมทุกข์ไปกับเขาได้
“เพื่อให้มีชีวิตอยู่ นับเป็นเหตุจำเป็นได้ไหม?”
เฉินเยี่ยนถามว่า “ถ้าแจ้งเบาะแสแล้วทำให้ตัวเองมีชีวิตที่ง่ายขึ้น แถมยังสุขสบายกว่าเดิม แบบนี้นับเป็นเหตุจำเป็นได้ไหม?”
ร่างของฮั่วขุยเริ่มสั่นเทา
“ก่อนหน้านี้เถ้าแก่เนี้ยบอกคุณว่าไม่อยากทำงานกับคุณต่อแล้ว เพราะเธอกลัว”
“แล้วคนอื่นล่ะ? พวกเขาจะกลัวจนอยากถอนตัวด้วยหรือเปล่า?”
“ถ้าแค่ถอนตัว แล้วต่อไปจะยังมีความหวังอะไรอีกไหม?”
“ข่าวปันตี้ถูกลักพาตัวแพร่สะพัดไปทั่วแล้ว ถ้ามีคนแจ้งข่าว จะได้ผลประโยชน์ตอบแทนบ้างไหม?”
“ยังไงถ้าผู้ถือโคมหาเราเจอ พวกเราก็คงถูกฆ่ากันหมด ถึงตอนนั้นต่อให้คุณถูกหักหลัง ก็เอาคืนไม่ได้แล้ว”