รูม่านตาของเฉินเยี่ยนหดวูบ
ระหว่างที่สัมผัสกับของสกปรก เฉินเยี่ยนคิดอยู่ตลอดว่าจะปิดบังฮั่วขุยอย่างไร รวมถึงคนอื่น ๆ ในสมาคมปู้หลิวด้วย
แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่า ความคิดนี้ของตัวเองจะถูกเด็กสาวคนหนึ่งมองออก ทั้งที่อายุของเธออาจจะยังน้อยกว่าเขาด้วยซ้ำ
ในสายตาคนอื่น เฉินเยี่ยนเป็นแค่เด็กหนุ่มคนหนึ่ง
ดังนั้นหลายคนจึงไม่คิดจะเสียเวลาระวังเขามากนัก
แต่ตอนนี้ เฉินเยี่ยนเองก็ทำผิดพลาดแบบเดียวกัน
แม้เสี่ยวเค่อจะแสดงฝีมืออันน่าตกตะลึงให้เห็นตรงหน้าประตูเมื่อครู่ เฉินเยี่ยนก็ยังไม่ได้มองเธอว่าเป็นคนที่อยู่ในระดับเดียวกับฮั่วขุย
ไม่ใช่เรื่องฝีมือ แต่เป็นประสบการณ์และความช่างสังเกต
และตอนนี้เขาก็ต้องชดใช้ให้กับความประมาทของตัวเองแล้ว
ระยะใกล้ขนาดนี้ แถมเสี่ยวเค่อยังจ้องเขาอยู่ ปฏิกิริยาแรกที่เกิดขึ้นโดยไม่ทันคิดของเขาจึงเผยพิรุธออกไปแล้ว
“อะไรนะ?”
เฉินเยี่ยนรีบสงบสติอารมณ์ ก่อนแสร้งทำสีหน้าไม่เข้าใจ
“ไม่ต้องแกล้งแล้ว”
เสี่ยวเค่อเอนหลังพิงพนักเก้าอี้อีกครั้ง แล้วยกขาเรียวยาวทั้งสองข้างขึ้นพาดไว้หน้ากระจกบังลม “ถ้าอย่างนั้น เมื่อกี้นายไม่ได้มองก้นฉัน แต่กำลังเล็งของสกปรกในกระเป๋ากางเกงฉันอยู่สินะ?”
เฉินเยี่ยนพบว่า หลังจากเสี่ยวเค่อรู้ว่าเขาอยากกินของสกปรกแล้ว เธอไม่เพียงไม่แสดงท่าทีไม่พอใจ กลับยังดูเหมือนว่า…
ผ่อนคลายลงเล็กน้อย เพราะคิดว่าเขาไม่ใช่พวกหื่นกาม