นอกตัวรถ มีเสียงสิ่งสูญสลายกระแทกตัวรถดังเป็นระยะ
ภายในรถ บรรยากาศกลับยิ่งหนักอึ้งขึ้นทุกที
อึก
เฉินเยี่ยนกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก
เหลียงเชา…
คืนนี้คงไม่รอดแล้ว
ที่ฮั่วขุยให้เขาฟังเรื่องพวกนี้ด้วย ก็เพื่อบอกให้รู้ผ่านการกระทำว่าเหลียงเชาผิดพลาดตรงไหน
ไม่ว่าใครจะมีเหตุผลส่วนตัวอะไร ก็เอาผลประโยชน์ของส่วนรวมมาเป็นผู้รับผลแทนไม่ได้
นี่คือเส้นตาย
เมื่อทำผิดแล้ว จุดจบของเหลียงเชาก็เป็นบทเรียนเตือนใจที่ดีที่สุด
ที่เห็นได้ชัดยิ่งกว่านั้นคือ เฉินเยี่ยนแทบจะมีส่วนร่วมกับเรื่องทั้งหมดตั้งแต่ต้นจนจบ
เพราะอย่างนั้น บทเรียนครั้งนี้จึงฝังใจเขาอย่างลึกซึ้ง
“ใครจะเป็นคนลงมือ?”
เฉินจิ่วเจียงถามเสียงต่ำ “เริ่นหางหรือ?”
เริ่นหางไม่ได้ร่วมภารกิจครั้งนี้
เหตุผลของเขาคือ นัดดื่มเหล้ากับเพื่อนไว้แล้ว
เฉินจิ่วโจวจึงคิดว่าเริ่นหางคงแค่หาข้ออ้าง หลบอยู่ในที่ลับ รอรับคำสั่งจากฮั่วขุย
เฉินเยี่ยนเองก็คิดว่าข้อสันนิษฐานนี้ฟังขึ้นมาก
แต่ครั้งนี้ฮั่วขุยกลับไม่ตอบ
……
บาร์ปู้หลิว
เหลียงเชานั่งพิงโซฟา ไถโทรศัพท์อย่างเบื่อหน่าย
แม้สายตาจะจับจ้องหน้าจอ แต่แววตากลับไร้จุดโฟกัส
กึก…
กึก…
ในความเงียบ จู่ ๆ ก็มีเสียงใสกังวานดังขึ้นสองครั้ง
ขณะเดียวกัน แหล่งแสงก็กะพริบสองหน
เหลียงเชาเงยหน้ามองไปยังตำแหน่งของแหล่งแสง
กึก…
มันกะพริบอีกครั้ง
เหลียงเชาลุกพรวด เดินตรงไปหาแหล่งแสง