「พี่ขุยเรียกให้เข้าไป」
เฉินเยี่ยนเดินออกจากห้องทำงาน
เลือดบนศีรษะหยุดไหลแล้ว แต่กลับไม่ได้รับการสมานด้วยเยี่ยเจี้ยน
เรื่องนี้ทำให้เฉินเยี่ยนเกิดข้อสันนิษฐานขึ้นอย่างหนึ่ง
ไม่ใช่แค่เขาเท่านั้น ดูเหมือนว่าเยี่ยเจี้ยนเองก็...
ยังไม่ค่อยอยากเปิดเผยตัวเองในตอนนี้
อาเชาที่อยู่ทางนั้นได้ยินเฉินเยี่ยนพูด ก็ลุกขึ้นยืน
「คุยอะไรกันตั้งนานสองนาน?」
บนใบหน้าอาเชาไม่มีทั้งความโกรธและความเคียดแค้น
จากท่าทีของเขา ไม่มีทางดูออกเลยว่าแขนที่ห้อยต่องแต่งนั้นถูกเฉินเยี่ยนหัก
「ไม่ได้คุยอะไร」
「เล่าให้ฟังหน่อยสิ」
อาเชาขยิบตาให้เฉินเยี่ยน 「ต่อไปก็ต้องกินข้าวหม้อเดียวกันแล้ว เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ไม่เห็นเป็นไร เราก็นับว่าไม่ตีกันก็ไม่รู้จักกัน...」
「ไม่ได้คุยอะไรกันจริง ๆ」
「แม่งเอ๊ย!」
อาเชาเปลี่ยนสีหน้าทันควัน 「เข้าไปตั้งชั่วโมงกว่า ไม่ได้คุยอะไรกันเลย งั้นพวกนายสองคนกำลังจ้องก้นใครอยู่หรือไง?」
「เหลียงเชา!」
เสียงตวาดของฮั่วขุยดังมาจากในห้องทำงาน 「เรียกให้เข้ามาก็เข้ามา จะพูดมากอะไรนักหนา? ถ้ายังพูดจาไม่รู้จักระวังปาก ฉันจะช่วยถอดแขนอีกข้างของแกด้วย!」
「มาแล้ว พี่ขุย!」
อาเชารีบกุลีกุจอเข้าไปในห้องทำงาน
เฉินเยี่ยนรอจนปิดประตูเรียบร้อยแล้ว จึงเดินไปยังโต๊ะกลมทางซ้ายและนั่งลงบนเก้าอี้
เพื่อนเล่นไพ่สามคนของอาเชาอยู่ตรงโซฟา แต่เฉินเยี่ยนกลับเลือกเก้าอี้อีกฝั่ง เห็นได้ชัดว่าเขาตั้งใจหลบเลี่ยงพวกนั้นอยู่บ้าง