ที่อาคารกีฬา
เมื่อซ่งจื่อเหาพาทุกคนมาถึงอาคารกีฬาและได้พบกับเฉินจื้อหวี่
โดยพื้นฐานแล้ว ทั้งสองฝ่ายต่างรู้สึกโล่งใจและยินดี
อย่างที่พูดกันอยู่เสมอ
การรวมกลุ่มกันเพื่อเอาตัวรอดเป็นธรรมชาติของมนุษย์
ปัญหาที่ตามมาคือเรื่องธรรมชาติของมนุษย์และความต้องการต่าง ๆ ซึ่งเกิดขึ้นหลังจากรวมกลุ่มกันแล้ว
“พวกคุณเป็นนักศึกษาคณะแพทยศาสตร์หรือเปล่า”
เฉินจื้อหวี่เห็นทุกคนก็รีบเดินออกมาถาม “ทางคณะแพทยศาสตร์เป็นยังไงบ้าง ยังมีคนอื่นเหลืออยู่ไหม”
ซ่งจื่อเหาส่ายหน้า “ที่คณะแพทยศาสตร์อาจเหลือแค่พวกเราแล้ว”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เฉินจื้อหวี่ก็ถอนหายใจ
“อ้อ จริงสิ พวกคุณมาที่นี่ได้ยังไง แล้วรู้ได้ยังไงว่าพวกเราอยู่ที่นี่”
“มีเพื่อนคนหนึ่งใส่เกราะเต็มตัว เขาชื่อสูเฮ่า แล้วหานเจียงเสวี่ยก็ตามเขาไปด้วย พวกเขามาจากฝั่งพวกคุณใช่ไหม”
“ถ้าอย่างนั้นก็ถูกแล้ว!” เฉินจื้อหวี่กับทุกคนมีสีหน้าดีใจ “พี่สูเก่งมาก เหมือนเทพสงครามเลย!”
เมื่อได้ยินเขาพูดแบบนั้น ซ่งจื่อเหากลับรู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง
“แล้วทำไมพวกคุณไม่ออกไปกับเขา เพื่อค้นหาเสบียงและช่วยคนล่ะ”
“ผมเห็นเขาออกไปพร้อมกับหานเจียงเสวี่ย”
เฉินจื้อหวี่: ......
เมื่อได้ยินเช่นนั้น คนส่วนใหญ่ต่างมีสีหน้าละอายใจและกระอักกระอ่วนจนปิดไม่มิด
คนกลุ่มนี้ยังเป็นนักศึกษาอยู่ จะหน้าหนาได้สักแค่ไหนกัน
พอถูกถามต่อหน้าตรง ๆ แบบนี้
แค่ไม่โกรธขึ้นมาก็ถือว่าดีแล้ว
ซ่งจื่อเหาเห็นท่าทีของพวกเขาก็พอจะเดาได้ว่าคนกลุ่มนี้ไม่อยากต่อสู้กับซอมบี้เลย
หนีมาถึงที่นี่ได้ แถมยังมีอาหารกิน ก็นับว่าดีมากแล้ว