หลังจากหานเจียงเสวี่ยแนะนำตัวเสร็จแล้ว
สวีชิงยกมือขึ้นอย่างอ่อนแรงเล็กน้อย แล้วแนะนำตัวกับสูเฮ่า
“ฉันชื่อสวีชิง ก่อนวันสิ้นโลก ฉันเรียนปริญญาโท สาขาหลักคือแพทยศาสตร์คลินิก และแพทยศาสตร์การกีฬา ซึ่งเป็นสาขาย่อย ฉันรู้จักกับเจียงเสวี่ยมาหลายปีแล้ว”
“ผมสูเฮ่า ปีหนึ่ง” สูเฮ่าเดินเข้าไปจับมือเธอ
จากนั้น ในจังหวะที่อีกฝ่ายกำลังตกใจ เขาก็ดึงเธอลุกขึ้น แล้วให้หานเจียงเสวี่ยช่วยพยุงไว้
“เวลาไม่มากพอดี พวกเรามีเรื่องหนึ่งอยากให้คุณช่วยมาดู”
“?” สวีชิงตั้งสติอยู่ครู่หนึ่ง “มีปัญหาอะไรเหรอ?”
“ไปดูก็รู้เอง”
จากนั้น
หานเจียงเสวี่ยก็พยุงสวีชิงไปที่หน้าต่าง
สูเฮ่าโอบเอวสวีชิงด้วยมือข้างหนึ่ง อีกมือพาดไหล่เธอไว้ แล้วอุ้มเธอออกไปอย่างง่ายดาย ก่อนจะปีนออกทางหน้าต่าง
สวีชิงร้องอุทานในใจ “แรงเยอะจริง ๆ”
หานเจียงเสวี่ยที่มองอยู่ด้านหลังเม้มฟันเบา ๆ
ภาพเมื่อคืนผุดขึ้นมาในหัวอย่างห้ามไม่ได้ ตอนที่เธอหมดแรง แต่สูเฮ่ากลับอุ้มเธอขึ้นมาได้อย่างง่ายดาย
เมื่อออกมาข้างนอก
ศพที่เกลื่อนพื้นทำให้ร่างกายของสวีชิงเกร็งขึ้นเล็กน้อย
ศพซอมบี้มากกว่าสองร้อยศพเลยนะ
กองเกลื่อนจนมองไปทางไหนก็เห็นแต่ซากศพนอนระเกะระกะ แค่เห็นก็ทำเอาจิตใจแทบแตกสลาย
สูเฮ่ารู้สึกได้ว่าเธอกำลังตื่นกลัว
จึงตบสะโพกเธอเบา ๆ เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ
“ไม่ต้องไปสนใจพวกนี้หรอก ต่อไปมีโอกาสได้เห็นอีกเยอะ”
“ฮู่~~~” สวีชิงยังคงรู้สึกตึงเครียดอยู่บ้าง
แต่การตบก้นที่คล้ายกับการหยอกล้อแบบนั้น ช่วยให้ความสนใจของเธอผ่อนคลายลงไปได้มากจริง ๆ
เธออดถลึงตามองสูเฮ่าไม่ได้