คุยเรื่องแผนการกันเรียบร้อยแล้ว
สูเฮ่าเริ่มวางเส้นทาง
ก่อนอื่นจะไปที่ไหน?
ไม่ต้องสงสัยเลย ขอแค่ไม่เข้าเขตใจกลางเมือง ก็ให้กวาดทรัพยากรแถววงแหวน 3-5 ก่อน แล้วค่อยเดินทางไปยังเขตวงแหวน 3-5 ของอีกเมือง ระหว่างทางจะใช้เส้นทางไหนก็ได้
ถนนในเมือง ทางหลวงแผ่นดิน หรือแม้แต่มอเตอร์เวย์
ความเสี่ยงเดียวของมอเตอร์เวย์คือรถติด
ถ้ารถติดขึ้นมา สำหรับคนทั่วไปก็เหมือนฟ้าถล่ม ทำได้แค่ทิ้งรถแล้วลงมาเดินเท้า
แต่สูเฮ่าไม่เป็นไร
เขาแบกรถเดินไปได้
ขอแค่พื้นที่ของระบบมีที่ว่างเหลือมากพอ
เขาก็โยนรถเข้าไปในมิติส่วนตัว เดินเท้าผ่านช่วงที่รถติด แล้วค่อยเอารถออกมา
หลักการเดียวกันนี้
ทำให้ตอนจอดรถเขาไม่จำเป็นต้องจอดทิ้งไว้ข้างนอก
ลงจากรถแล้วก็โยนรถเข้าไปในมิติส่วนตัว ปลอดภัยที่สุด
เพราะฉะนั้นการขยายพื้นที่ของระบบในภายหลังจึงสำคัญมาก พูดได้เลยว่าสำคัญอย่างยิ่ง
“แปะ แปะ~”
กินมื้อเช้าเสร็จและพักสักครู่ สูเฮ่าก็ลุกขึ้นปรบมือ
“ไปกันเถอะ สวีชิง รถของเธอจอดอยู่ที่ไหน ยังมีแบตเตอรี่เท่าไร น้ำมันเหลือเท่าไร”
สวีชิงนึกอยู่ครู่หนึ่ง “ลานจอดรถตรงมุมประตูใหญ่ด้านใต้ ใกล้สนามกีฬา ส่วนน้ำมัน... เหมือนจะเหลือไม่มากแล้ว มีแค่สองขีด”
“ได้ ไม่มีปัญหาใหญ่”
ลานจอดรถประตูใหญ่ด้านใต้อยู่ตรงมุม ใกล้กับสนามบาสเกตบอล
ที่นั่นก็คือจุดที่นักศึกษาชายคนนั้นล่อซอมบี้ออกไปในวันนั้น ล่อไปได้เกือบสองสามพันตัว
ส่วนเรื่องน้ำมัน ขอแค่ขับได้อีกหลายสิบกิโลเมตรก็พอ
สูเฮ่ามีวิธีเติมน้ำมัน
หลังจากบอกเรื่องนี้กับทั้งสองคนแล้ว
เขาก็พูดถึงแผนที่วางไว้ล่วงหน้า
“ถ้าตอนนั้นมีซอมบี้มากเกินไป แล้วพวกมันถูกดึงดูดเข้ามา เจียงเสวี่ยก็หนีไปก่อน ฉันจะแบกสวีชิงไปเอง แต่ถ้าลานจอดรถถูกล้อมไว้ แผนนี้ก็ยกเลิก”