พอสูเฮ่าเอ่ยความคิดของตัวเองออกมา
หานเจียงเสวี่ยกับสวีชิงต่างชะงักไปให้เห็นกันชัด ๆ แล้วหยุดเดิน
ทั้งสองลองคิดดู ยิ่งคิดแววตาก็ยิ่งเป็นประกาย!
“ทำแบบนี้ได้ด้วยเหรอ!?” สวีชิงหลุดปาก “ถ้าออกแบบพื้นที่กับรูปทรงไว้ดี ๆ ก็เอามาซ้อนกันเป็นชั้น ๆ ได้ไม่ใช่เหรอ”
การซ้อนกันเป็นชั้น ๆ
ก็คือการใช้พื้นที่ให้เกิดประโยชน์สูงสุด โดยให้ชั้นหนึ่งห่อหุ้มอีกชั้นหนึ่ง
เหมือนสูเฮ่ายัดกระปุกออมสินเข้าไป แล้วใส่เงินจนเต็มกระปุก แบบนี้ก็ไม่ต้องแยกเก็บเงินต่างหาก
โดยมีเงื่อนไขว่าพื้นที่เหล่านั้นไม่ได้ถูกนับแยกกัน
แต่มิติส่วนตัวของสูเฮ่าใช้งานสะดวกกว่าการซ้อนกันเป็นชั้น ๆ เสียอีก
การซ้อนกันเป็นชั้น ๆ ต้องเปิดจากชั้นนอกเข้าไปหาชั้นใน
แต่มิติของระบบสามารถหยิบของจากชั้นในสุดออกมาได้โดยตรง หรือจะยัดของจากด้านนอกเข้าไปถึงชั้นในสุดก็ได้
ดังนั้นจึงใช้พื้นที่ได้อย่างคุ้มค่ายิ่งกว่าเดิม
“ทำได้จริงด้วย”
สูเฮ่าตบมือเบา ๆ แล้วพยักหน้า
“งั้นรอให้พื้นที่ใหญ่ขึ้นก่อนแล้วค่อยว่ากัน”
สวีชิงพยักหน้าอย่างตื่นเต้นและคาดหวัง “ได้!”
ทั้งสามคนเดินเข้าไปในตึกร้างที่สร้างไม่เสร็จ
พื้นดินเดิมถูกปกคลุมด้วยหมอกขาวบาง ๆ ดูท่าทั่วทั้งโลกคงเป็นแบบนี้ไปหมดแล้ว
สูเฮ่าเดินไปพลาง มองไปยังจุดหนึ่งแล้วชะงัก
จากนั้นก็ยกมือขึ้นพร้อมเอ่ยเสียงดัง
“หยุด”
หญิงสาวทั้งสองหยุดทันที ไม่กล้าขยับแม้แต่น้อย
พวกเธอมองไปทางสูเฮ่า รอฟังว่าเขาจะพูดอะไร
“อ้อมไปก่อน” คราวนี้สูเฮ่าระมัดระวังขึ้นมาก เขาเดินอ้อมไป พร้อมกับเก็บก้อนหินที่ตัวเองเตะโดนขึ้นมา แล้วขว้างไปยังจุดที่เห็นเมื่อครู่