สูเฮ่าพบว่า สวีชิงเองก็ไม่เหมือนผู้หญิงทั่วไป
ภายใต้รูปลักษณ์และจิตใจแบบสาวใสไร้เดียงสา
ในจิตใจลึก ๆ ของเธอ กลับซ่อนความเมินเฉยต่อชีวิตเอาไว้
สำหรับคนทั่วไปแล้ว
ไม่ว่าจะฟันอะไรตาย ต่อให้เป็นกระต่ายขาวหรือลูกหนูขาว พอเห็นสภาพน่าสยดสยองก็ย่อมเกิดความกลัวขึ้นมาบ้าง เมื่อลองคิดว่าถ้าตัวเองเป็นฝ่ายถูกกระทำ
แต่สวีชิงไม่มีความรู้สึกแบบนั้นเลย
เธอรับมีดยาวชนชาติแม้วมาด้วยท่าทางกระตือรือร้นอยากลอง
จากนั้นก็ฟันลงไปเต็มแรงหนึ่งที แต่ไม่ตาย จึงฟันซ้ำอีกที แค่สองทีก็ฟันซอมบี้ตัวหนึ่งตาย
หลังจากฟันมันตายแล้ว
เธอก็วิ่งกลับมาอย่างตื่นเต้น
“ฉันฟันตายจริง ๆ ด้วย! รู้สึกเหมือนบีบคอลูกหนูขาวหรือกระต่ายขาวเลย แค่กร๊อบเดียวเอง!”
เมื่อเห็นสีหน้าตื่นเต้นของเธอ
สูเฮ่าก็คิดว่าเธอคงฆ่าลูกหนูขาวมามาก เลยไม่รู้สึกอะไรแล้ว
แต่ไม่ว่าอย่างไร
การมีจิตใจแบบนี้ก็เป็นพื้นฐานของการกลายเป็นผู้แข็งแกร่งในอนาคต
ถ้าไม่กล้าฟันลงไป ก็ไม่มีทางต่อสู้ได้แน่นอน
คนขี้ขลาดย่อมไม่มีวันแข็งแกร่งขึ้นได้
“ทำได้ดีมาก” สูเฮ่าชมจากใจจริง “เธอมีศักยภาพที่จะกลายเป็นคนแข็งแกร่ง”
“จริงเหรอ?!” สวีชิงราวกับสัมผัสได้ถึงกลไกรางวัล เธอกำมีดยาวชนชาติแม้วแน่น “งั้นให้ฉันลองฟันอีกสักสองสามตัวสิ!”
สูเฮ่ากับหานเจียงเสวี่ยสบตากัน
จากนั้นก็พยักหน้า “ได้ ถ้าเจอตัวที่อยู่ลำพัง จะให้เธอลองมือ”
“เยี่ยม!”
หลังจากนั้น
ถ้าซอมบี้รวมกลุ่มกันเป็นฝูง ก็ให้สูเฮ่าฟันจัดการ
ถ้ามีซอมบี้สองสามตัว ก็ให้หานเจียงเสวี่ยฟันจัดการ