การสังหารดำเนินต่อเนื่องไม่หยุดยั้ง เวลาค่อย ๆ ผ่านไปอย่างเงียบงัน ตอนนี้ไม่มีใครสนใจแล้วว่าผ่านไปนานแค่ไหน รู้เพียงว่าต้องฆ่า ฆ่า และฆ่า
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร
อาจจะแค่สิบกว่านาที แต่กลับรู้สึกเหมือนผ่านไปนานมาก
เมื่อรอบด้านไม่มีซอมบี้ให้ฆ่าอีกต่อไป
เมื่อซอมบี้ในร้านขายของชำถูกสูเฮ่าเดินเข้าไปฟันตายจนหมด
ข้างกายสูเฮ่า
ก็ไม่เหลือสิ่งมีชีวิตอื่นอีก นอกจากหานเจียงเสวี่ย
สวีชิงยืนอยู่ไกล ๆ เงาร่างและสีหน้าของเธอดูราวกับกำลังทบทวนอะไรบางอย่าง
ส่วนบริเวณหน้าร้านขายของชำ
สูเฮ่ายืนนิ่งอยู่กับที่ หายใจเข้าลึก ๆ อย่างช้า ๆ
เขาไม่ได้รับบาดเจ็บ มีเพียงชุดเกราะที่เปื้อนคราบเลือดอยู่ไม่น้อย
ขณะนี้ ภูตแห่งแสงในใจของเขายังคงส่องแสงไปทั่วร่าง ฟื้นฟูพละกำลังและเรี่ยวแรงให้เขาอย่างรวดเร็ว
ทั่วทั้งร่างอบอุ่นสบาย
ราวกับได้แช่น้ำพุร้อนในฤดูหนาว
ช่างสบายอย่างยิ่ง
และการสังหารเมื่อครู่ ไม่ใช่ว่าเขาเพิ่งเริ่มฟื้นฟูหลังจากฆ่าเสร็จ
ผลลัพธ์ที่ทำให้ร่างกายเปี่ยมไปด้วยชีวิตชีวานี้
เริ่มออกฤทธิ์ตั้งแต่ตอนที่เขาเริ่มใช้พลัง หรือจะพูดว่า มันออกฤทธิ์อยู่ตลอดก็ได้
ด้วยเหตุนี้ พละกำลังที่เขาใช้ไปจนถึงตอนนี้
จึงยังไม่ถึงครึ่งหนึ่งของพลังทั้งหมด
พูดอีกอย่างก็คือ แถบพลังของเขายังเหลืออีกยาว
สูเฮ่าถอนหายใจยาว “ภูตแห่งแสงนี่มีประโยชน์จริง ๆ”
“อี้ย่า~?”
เมื่อได้ยินสูเฮ่าเรียกตัวเอง
ภูตแห่งแสงก็ส่งเสียงตอบ ราวกับกำลังถามว่า “มีอะไรหรือ~?”