ที่จริงแล้ว ตั้งแต่ตอนที่สวีชิงกับหานเจียงเสวี่ยเริ่มกวาดล้างถนนฝั่งขวา
สูเฮ่าก็สังหารซอมบี้ทะลวงไปตลอดถนนฝั่งซ้ายแล้ว เดิมทีเขาคิดจะย้อนกลับมากวาดล้างจากฝั่งขวา แบบนั้นชั้น 2 ก็จะสะอาดหมดจด
แต่พอมาถึงปลายถนนฝั่งซ้าย กลับเห็นบันไดขึ้นไปชั้น 3
“มาถึงแล้วก็จัดการให้เสร็จวันนี้เลย”
ประสิทธิภาพขนาดนี้แล้ว จะมัวชักช้าไปทำไม?
รีบจัดการให้เสร็จ จะได้รีบทำภารกิจให้สำเร็จ
สูเฮ่าเดินขึ้นไปชั้น 3 อย่างสบาย ๆ
ชั้น 3 มีซอมบี้น้อยกว่าชั้น 1 กับชั้น 2 อยู่บ้าง
สูเฮ่าเร่งฝีเท้า ขับเคลื่อนมีดยาวเหล็กกล้าไล่สังหารฝูงซอมบี้อย่างรวดเร็ว ทุกที่ที่มีดยาวฟาดผ่าน ซอมบี้ก็ล้มลงราวกับรวงข้าวที่ถูกเกี่ยว
ภาพนั้นช่างน่าตื่นตะลึง
ไม่ใช่ว่าสูเฮ่าไม่เลือกต่อสู้ระยะประชิด
แต่ประสิทธิภาพมันต่ำเกินไป
ถึงอย่างนั้น เขาก็ไม่ใช่จอมเวทที่โจมตีได้แต่ระยะไกล
พูดได้ว่า
ไม่ว่าจะเผชิญกับสภาพแวดล้อมแบบไหน เขาก็มีวิธีรับมือครบครัน นี่ต่างหากถึงเรียกว่านักรบหกเหลี่ยมที่ถนัดได้ทุกสาย
เขาเร่งฝีเท้าเดินกวาดล้างทั่วชั้น 3 จนครบรอบ
ตอนเขาเดินลงมา
สวีชิงกับหานเจียงเสวี่ยเพิ่งเดินไปได้ไม่ถึงครึ่งทาง
พอทั้งสามคนมารวมตัวกัน
ภาพเมื่อครู่ก็ปรากฏขึ้น
“ชั้น 3 กวาดล้างเสร็จหมดแล้วเหรอ!?” สวีชิงร้องอุทานอย่างตกใจ พลางมองพื้นชั้น 3 “ประสิทธิภาพสูงเกินไปแล้ว”
สูเฮ่าพยักหน้า “รีบไปกวาดของกันเถอะ แล้วค่อยขึ้นไปชั้นบน”
หานเจียงเสวี่ยหอบหายใจเบา ๆ พลางปรับลมหายใจ
เธอมองดูศพบนถนนฝั่งซ้าย รวมถึงภาพการกวาดล้างทั่วทั้งชั้น 3
ความภักดีที่มีต่อสูเฮ่าในใจพุ่งสูงถึงขีดสุดอย่างไม่อาจหาอะไรมาเทียบได้