วันสิ้นโลก:จากรถบรรทุกติดอาวุธสู่เมืองลอยฟ้า

ตอนที่ 2 ทักษะอาวุธเย็นระดับ 10 ดาบใหญ่แนวขวาง ภารกิจสังหารสิบศพ

6 นาที· 1.5K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

[รางวัลมือใหม่]

รางวัลที่ 1: ทองคำหนึ่งตัน

รางวัลที่ 2: สาวสวยหน้าตาไม่ต่ำกว่า 90 คะแนนหนึ่งคน

รางวัลที่ 3: ทักษะอาวุธเย็นระดับ Lv: 10

————

[รางวัลเลือดหยดแรก]

รางวัลที่ 1: เนื้อวัว 10 ตัน

รางวัลที่ 2: ดาบใหญ่แนวขวางโลหะผสมหนึ่งเล่ม

รางวัลที่ 3: คะแนนคุณสมบัติ x5

รางวัลหกอย่าง เลือกได้สองอย่าง

สูเฮ่ารู้สึกดีใจก่อน แล้วจึงตั้งสติ และเลือกอย่างจริงจัง

กวาดตามองรางวัลทั้งหกอย่าง

สิ่งแรกที่ตัดทิ้งคือผู้หญิง

ในยุคที่บ้านเมืองวุ่นวาย พลังความแข็งแกร่งต่างหากที่สำคัญที่สุด แก่นแท้ของมนุษย์คือความเป็นความตาย ความรุนแรงคือโค้ดระดับรากฐานในยีน

พลังที่แท้จริงมีประโยชน์กว่าเงินทองและอำนาจอย่างแน่นอน

ต่อมาคือทองคำกับเนื้อวัว

ทองคำ 1 ตัน = หนึ่งล้านกรัม = ล้าน x 1000 = หนึ่งพันล้าน

ถ้าเป็นยุคที่บ้านเมืองสงบสุข เขาคงเลือกอันนี้แน่นอน

แต่ตอนนี้คือวันสิ้นโลก ทองคำอาจกลายเป็นสกุลเงินที่ทั่วโลกยอมรับ แต่มันก็ให้พลังความแข็งแกร่งกับเขาไม่ได้

ส่วนเนื้อวัว...... เอาไปไว้ไหน?

[รางวัลจากระบบจะถูกจัดเก็บชั่วคราวในพื้นที่ของระบบ แต่เมื่อนำออกแล้วไม่สามารถเก็บคืนได้]

"ก็พอใช้ได้ แต่ไม่เอาเถอะ" สูเฮ่าส่ายหน้า "ตอนนี้ฉันไม่กินเนื้อวัว"

ต่อให้มีพื้นที่ของระบบชั่วคราวก็ตาม

แต่เทียบกับสามรางวัลที่เหลือหลังใช้วิธีตัดออก เนื้อวัวไม่เห็นจะมีค่าอะไร

"ทักษะอาวุธเย็นระดับ 10 คือระดับไหนกัน?"

สูเฮ่ากดดูรายละเอียดรางวัล

[ฝีมืออาวุธเย็นระดับสูงสุดของมนุษย์คือระดับ 10 เช่น เซียงอวี่]

ความกล้าหาญของเซียงอวี่ ไม่มีใครเทียบได้ทั้งในอดีตและปัจจุบัน

แต่ทักษะก็ต้องใช้ร่วมกับสภาพร่างกาย สูเฮ่ารู้ดีว่าสภาพร่างกายของตัวเองตอนนี้ยังห่างไกลจากเซียงอวี่มาก

เลือกรางวัลนี้ไว้ก่อน

"คะแนนคุณสมบัติล่ะ"

ดูรายละเอียดรางวัลต่อ

แล้วก็เปิดแผงคุณสมบัติของเขาออกมา

[ชื่อ: สูเฮ่า]

[อายุ: 19]

[คุณสมบัติ: พลัง 73 ร่างกาย 71 จิตใจ 70 ที่เหลือยังไม่ปลดล็อก]

(ค่าเฉลี่ยของผู้ใหญ่ปกติคือ 60 ขีดจำกัดคือ 100)

[รางวัล: ยังไม่ได้เลือก]

[คลังเก็บของ: ไม่มี]

มองแบบนี้ คะแนนคุณสมบัติ 5 แต้มดูไม่ค่อยเข้าตาเลย

สำหรับสถานการณ์คับขันตอนนี้ การเพิ่มขึ้นไม่ชัดเจน และไม่มากเท่าไหร่

สูเฮ่ามองไปที่ดาบใหญ่แนวขวางเป็นอย่างสุดท้าย

[ดาบใหญ่แนวขวางโลหะผสม: ความยาวรวม 110 เซนติเมตร ความยาวใบดาบ 75 เซนติเมตร ความหนา 8 มิลลิเมตร ใช้มือเดียวหรือสองมือก็ได้ ตัวดาบตรง ไม่โค้งงอ มีทั้งความสง่างามของดาบและความดุดันของมีด ตัวดาบทำจากโลหะผสมทั้งหมด ตัดเหล็กได้เหมือนตัดโคลน]

ที่เรียกว่าดาบใหญ่แนวขวาง ก็เพราะมันยาวกว่าและหนากว่าดาบแนวขวางทั่วไป

เหมาะสำหรับการฟาดและการฟันฆ่า

และดาบที่ระบบให้รางวัลนี้ยังเป็นโลหะผสมอีก พื้นผิวเป็นสีน้ำเงินเข้ม แค่กลิ่นอายที่แผ่ออกมาก็ทำให้คนขนลุกแล้ว

พอเห็นแบบนี้ สูเฮ่าก็มองไปที่ท่อเหล็กในมือ

บวกกับรางวัลที่เลือกไว้ก่อนหน้า

ระดับสูงสุดของอาวุธเย็น + อาวุธโลหะผสม

สองอย่างนี้ทำงานร่วมกัน ต้องดีกว่าคะแนนคุณสมบัติ + ท่อเหล็กมากแน่นอน

ไม่ต้องคิดอีกแล้ว

"ฉันขอทักษะอาวุธเย็นระดับ 10 และดาบใหญ่แนวขวางโลหะผสม"

[รางวัลได้มอบแล้ว]

วินาทีถัดมา

เทคนิค ความรู้ ประสบการณ์เกี่ยวกับอาวุธเย็นจำนวนมหาศาล ไหลทะลักเข้าสู่สมองของสูเฮ่า

ในขณะที่รับความทรงจำ

เขาปาท่อเหล็กทิ้ง ได้ยินเสียงดังแคร้งหนึ่ง

แล้วใช้มือเดียวก็ดึงดาบใหญ่แนวขวางที่ยาวเกินหนึ่งเมตรออกมาจากอากาศ

ผ่านไปสักพัก

ความทรงจำทั้งหมดถูกดูดซับจนหมด

สูเฮ่าถือดาบ สะบัดข้อมือวาดดาบเป็นวงอย่างง่ายดาย

ใบดาบสีน้ำเงินเข้มทิ้งเงาราง ๆ ไว้กลางอากาศ

จากนั้นเขาก็ลองฟาด ล้วงแทง ฟันเฉียง เชิดขึ้น......

หลังจากลองดูสักพัก

นอกจากแสงแดดตอนเที่ยงที่ทำให้เขาหัวเปียกโชกแล้ว ที่เหลือคือความดีใจล้วน ๆ

"โคตรสนุก! แค่อึ้ก ๆ"

ไม่ได้ดื่มน้ำมากว่าหนึ่งวัน คอแห้งผากทำให้สูเฮ่าไอสองสามที

แลบลิ้นเลียริมฝีปากแห้งกร้าน

สูเฮ่ามองไปที่ประตูเหล็กบนดาดฟ้า

"แอ่~~~~ฮูว์~~~"

ตอนนี้

ซอมบี้สองสามตัวเดินเตร่ไร้จุดหมายมาถึงบันไดชั้นล่าง

สูเฮ่ายกดาบใหญ่แนวขวาง เดินไปที่ประตูเหล็ก

ถึงเวลาต้องลงไปแล้ว จะอยู่บนดาดฟ้าตลอดไม่ได้ น้ำและอาหารก็จะขาด ตายเปล่า ๆ

มาถึงหน้าประตู

ยืนยันว่าไม่มีซอมบี้อยู่หน้าประตู

สูเฮ่าเปิดประตู มองลงไปข้างล่าง

"สามตัว"

[เริ่มภารกิจ: สังหารซอมบี้สิบศพ]

[เงื่อนไขภารกิจ: สังหารซอมบี้ 10 ตัว]

[รางวัลภารกิจ: เลือกพลังเทพขั้นสูงสุดหนึ่งครั้ง]

ภารกิจที่สอง เริ่มต้นก็สิบตัวเลย โชคดีที่เลือกทักษะอาวุธเย็นกับดาบใหญ่แนวขวางไว้ก่อน ถ้าใช้แค่ท่อเหล็กฆ่าซอมบี้สิบตัว คงอันตรายเกินไป

แต่ซอมบี้สามตัวที่เดินเตร่มาถึงนี่ ก็ยังโอเค

มีบันไดเป็น "ปราการธรรมชาติ" เขาจะได้เผชิญหน้าซอมบี้พร้อมกันมากสุดแค่สองตัว ขอแค่ใช้ภูมิประเทศให้เป็นประโยชน์ ไม่ให้ซอมบี้ล้อมรอบ ปัญหาก็ไม่ใหญ่

"ใช้ภูมิประเทศ อย่าเสียเวลาต่อสู้"

"ระวังการดึงระยะ อย่าให้โดนล้อม"

"ระวังฝีเท้า อย่าสะดุดบันได"

"ระวังระยะห่าง อย่าเหวี่ยงดาบแล้วติดกำแพง"

สิ่งที่สำคัญที่สุด คือห้ามให้ซอมบี้ถูกตัวเรา ถ้าพลาดเพียงครั้งเดียว ถือว่าแพ้ทั้งเกม

พึมพำข้อควรระวังแล้ว สูเฮ่าก็ลงบันได มาถึงชานพักระหว่างชั้น เตรียมอยู่ที่สูงเล่นงานพวกมัน

"แค่ก ๆ"

ไอเบา ๆ สองที

ซอมบี้สามตัวข้างล่างหันหัวพร้อมกัน มองไปที่สูเฮ่าที่อยู่ตรงหัวบันได

ซอมบี้สามตัว สองตัวเคยเป็นเพื่อนร่วมโรงเรียน หนึ่งตัวเป็นพนักงานโรงอาหาร พวกมันส่วนใหญ่มีหน้าที่ใบหน้าหรือคอถูกกัดจนเละ เนื้อเน่าแถมยังตาห้อยอยู่บนหน้า

เลือดไหลเต็มตัว ทำเสื้อผ้าเป็นสีแดงเข้ม

มีตัวหนึ่งถึงขั้นมือหายไป เหลือแต่กระดูกแหลม ๆ สองอันโผล่ออกมา

"ฮูว์~"

ซอมบี้ที่ใกล้ที่สุดรีบหันหลังแล้ววิ่งมา แล้วก็สะดุดขั้นบันไดแรก......

เสียงดังปัง ลูกตาหลุดออกจากเบ้า

ตกลงบนพื้นแล้วเด้งขึ้นนิดหนึ่ง

ซอมบี้สองตัวที่เหลือเลี่ยงไปอีกด้าน เดินขึ้นบันได หมายจะพุ่งเข้าหาสูเฮ่า!

มองซอมบี้สองตัวที่เข้ามาใกล้

สูเฮ่ากลับไม่ค่อยตื่นเต้นเท่าไหร่ กลับรู้สึกตื่นเต้นนิด ๆ เสียด้วยซ้ำ

"ฉันเป็นคนคลั่งสงครามหรือเปล่า?"

ถึงแม้ในเกมวางแผนเขาจะเป็นอาชญากรสงคราม ตัดหญ้าแบบไม่ยั้งมือ แถมยังตื่นเต้นด้วย แต่ความเป็นจริงก็คือความเป็นจริง มันสมจริงเกินไปแล้ว!

ผ่านไปไม่กี่วินาที พอเห็นว่าระยะห่างพอเหมาะ

สูเฮ่าปรับจังหวะก้าว จับดาบด้วยสองมือ ง้างพลังเล็กน้อย

"แอ่~!"

พอซอมบี้ที่ใกล้ที่สุดเข้ามาในระยะ

เขาเหวี่ยงดาบแนวนอนอย่างแรง ระยะและความแม่นยำพอดีเป๊ะ!

เสียงฉึกหนึ่ง หัวของซอมบี้ที่ใกล้ที่สุดลอยออกไปทันที!

ยังไม่จบ ตัวที่สองเข้ามาใกล้

ด้วยแรงที่เหลือ สูเฮ่าบิดข้อมือพลิกดาบ ฟันเฉียงกลับมาอีกครั้ง!

เสียงฉึกหนึ่ง หัวซอมบี้อีกหัวลอยออกไป!

ซอมบี้ไร้หัวสองตัวทำอะไรไม่ถูก ล้มดังผึงลงไป ไม่ขยับอีก

ตัวสุดท้ายใช้มือคลานไปบนพื้น

สูเฮ่ารอให้แน่ใจว่าสองตัวแรกตายสนิทแล้ว ถึงก้าวข้ามพวกมัน ตั้งดาบใหญ่แนวขวางแล้วแทงลงไปที่หัวตัวสุดท้าย

เสียงฉึกหนึ่ง ดาบพุ่งเข้าหัวสมอง

จัดการทั้งสามตัวเรียบร้อย

[ภารกิจ: สังหารซอมบี้สิบศพ 3/10]

"เฮ้อ รู้สึกดี ยังเหลืออีก 7 ตัว"

สะบัดดาบเป็นวงกว้าง สลัดเลือดออก สูเฮ่าถอนหายใจ รู้สึกไม่ใช่แค่ดี แต่ดีมากด้วยซ้ำ

มองศพและเลือดบนพื้น

เขาไม่ได้รู้สึกไม่สบายใจเท่าไหร่ กลับรู้สึกคลื่นไส้เพราะหิวและกระหาย บวกกับกลิ่นพวกนี้

ร้อง......

ท้องส่งเสียงร้องโครกคราก

สูเฮ่าลูบท้อง "หาอะไรกินก่อนดีกว่า หิวมากแล้ว"

ถ้าไม่รีบเติมน้ำและอาหาร อย่างมากเขาคงทนได้ถึงกลางคืนก็จะหมดแรง ถ้าอย่างนั้นเรื่องใหญ่แน่

โรงอาหารมีแค่ 3 ชั้น ตอนนี้เขาอยู่ชั้น 3

ชั้น 3 ส่วนใหญ่เป็นห้องพักพนักงาน ห้องประชุม และห้องเก็บของ

เป้าหมายต่อไป......

"ยังไงก็ต้องกวาดล้าง"

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป