เคร้ง!
ดาบขวางฝังสวรรค์ฟาดลงมา!
ทว่ากลับถูกนักพรตอูหวนใช้คมกระดูกโค้งสองท่อนรับไว้กลางอากาศได้อย่างง่ายดาย!
อู๋หวนเหยียบอิฐเขียวจนแตกร้าว แผ่นหลังและเอวไม่แม้แต่จะงอ
บนเกล็ดที่คมดาบกดทับ มีเพียงรอยขาวเพิ่มขึ้นมาเส้นหนึ่ง
เขาแสยะยิ้ม บิดแขนออกด้านข้าง!
เผยจิ้นชักดาบถอนแรง แล้วถอยรวดเดียวสี่ก้าว
พื้นรองเท้าขูดพื้นจนเกิดร่องลึกสองแนว
ปราณดาบที่ฟันพลาดพุ่งชนบันไดหิน พลิกขอบขั้นบันไดทั้งแถบให้กระเด็นขึ้น!
แต่อู๋หวนกลับไม่ถอยแม้แต่ครึ่งก้าว
“หึ ๆ”
“มีฝีมือแค่นี้หรือ?”
เขาสะบัดเศษผงออกจากแขน แล้วเดินเข้าหาเผยจิ้น
“เมื่อครู่ข้าเห็นแก่ชีวิต จึงยั้งมือให้เจ้า”
“เจ้ากลับคิดจริง ๆ หรือว่าฆ่าข้าได้?”
“ฝันไปเถอะ!”
เผยจิ้นข่มความชาที่ข้อมือไว้ ไม่ตอบโต้
ตรงประตูโรงเก็บสินค้า ถูจิ่วซานพบว่ามีชาวเมืองชางอวิ๋นจำนวนไม่น้อยถูกขังอยู่ในห้องข้าง
เขากำลังนำกองทัพองครักษ์จิ้นช่วยปล่อยชาวเมืองเหล่านั้นออกไป
อู๋หวนเหลือบมอง แต่ไม่ได้ขัดขวาง
ถึงอย่างไรคนพวกนั้นก็ไม่สำคัญสำหรับเขาอีกแล้ว!
สิ่งที่เขาต้องการคือความลับในตัวเผยจิ้น!
วิชาที่ทำให้ใช้พลังอิทธิฤทธิ์ของสัตว์ปีศาจได้!
หากเขาครอบครองมันได้ด้วย ก็จะไร้เทียมทานมิใช่หรือ!
คิดถึงตรงนี้ อู๋หวนค่อย ๆ ชูนิ้วมือที่มีกระดูกงอกเป็นคมขึ้น
“คุกเข่าลงให้ข้า”
“จงมอบวิธีดูดซับพลังปีศาจกับเคล็ดดาบเมื่อครู่มาให้หมด”
“หากทำเช่นนั้น ข้าจะให้เจ้าทนทุกข์น้อยลง”
เผยจิ้นเงยหน้า เอ่ยเสียงเย็นชา “มอบให้แล้วอย่างไรต่อ?”
“จากนั้นก็ย่อมเป็นการหลอมศพ”
อู๋หวนหัวเราะลั่น “ฮ่า ๆ ๆ ๆ!”
“ร่างของเจ้าแข็งแกร่งกว่าเศษสวะหกคนนั่นเป็นร้อยเท่า”
“เหมาะจะหลอมเป็นศพโลหิตยิ่งนัก!”
เขาก้าวข้ามศพของศิษย์ แล้วเดินเข้าหาเผยจิ้นทีละก้าว
ขณะเดิน อู๋หวนเตะป้ายทองแดงไหม้ดำชิ้นหนึ่งมาอยู่ตรงหน้าเผยจิ้น
คนงานขนของคลังตะวันตก
เผยจิ้นใช้ปลายดาบเขี่ยป้ายทองแดงขึ้นมา แล้วรับไว้ในมือ
“คนผู้นี้ชื่ออะไร?”
อู๋หวนชะงักไป