โจวหู่ก็เป็นแค่พ่อบ้านเก่าของจวนโหวในอดีตเท่านั้น
ถึงแม้จะเคยฝึกยุทธ์ แต่พลังบำเพ็ญก็ต่ำเกินไป แค่เพิ่งผ่านขั้นหนึ่งระยะกลาง
อีกทั้งหลายปีที่เกียจคร้าน ร่างกายอ้วนท้วน และถูกขวัญผวาจนขี้ขลาด
จึงถูกเผยจิ้นจับตัวได้อย่างง่ายดาย
โจวหู่หมอบอยู่กับพื้น ตัวสั่นเทา ปากเอ่ยขอชีวิตไม่หยุด
“คุณชายแปดโปรดไว้ชีวิตด้วยเถิด!”
“ผู้น้อย...ผู้น้อยก็ถูกบังคับจนไม่มีทางเลือก”
“ท่านอย่าถือสาผู้น้อยเลย ขอได้โปรดปล่อยผู้น้อยไปด้วยเถิด!”
เผยจิ้นเหยียบข้อมือเขาด้วยเท้าข้างหนึ่ง แล้วกล่าวอย่างเย็นชา
“ถูกบังคับจนไม่มีทางเลือก?”
“ถ้าอย่างนั้นเจ้าบอกข้าที เงินพวกนี้ใครบังคับให้เจ้าเอามา?”
“ยาเหล่านี้ใครบังคับให้เจ้าแอบซ่อน?”
“แล้วธงผืนนี้ เจ้าตั้งใจจะขายราคาเท่าใด?”
โจวหู่เจ็บจนหน้าเบี้ยว แต่ยังคงปากแข็ง
“สิ่ง...สิ่งเหล่านี้เป็นจวนโหวติดหนี้ข้า!”
“ข้าทำงานในจวนโหวมาสิบกว่าปี”
“ท่านโหวตายในสนามรบ ข้าก็ต้องหาทางไว้เผื่อตัวเองบ้างมิใช่หรือ?”
เผยจิ้นได้ยินดังนั้น โกรธจนยกเท้าเตะไปที่ซี่โครงของเขาโดยตรง
“หาทางไว้เผื่อ? เจ้ามีค่าพอหรือ?”
“จวนโหวไม่เคยปฏิบัติต่อเจ้าอย่างโหดร้าย แต่เจ้ากลับฉกฉวยยุทธปัจจัยตอนท่านโหวตายในสนามรบ”
“ยังคิดจะนำธงของจวนโหวไปขายเงินอีก?”
“โจวหู่ ไอ้ชาติหมาเช่นเจ้า ต่อให้วันนี้ตายอยู่ที่นี่ ก็เป็นเพราะเจ้าเองรนหาที่ตาย!”