ฟ้ายังไม่ทันสาง เผยจิ้นก็พาหนิงเจียนเสวี่ยและองครักษ์อีกสี่นายออกจากเมืองมาแล้ว
สายลมเหนือพัดเกล็ดหิมะกระหน่ำใส่หน้า จนตาแทบจะลืมไม่ขึ้น
จากเมืองไปทางเหนือสิบสองลี้ไม่ไกลนัก แต่ถนนดินหลังหิมะตกกลับทั้งแข็งทั้งลื่น
เมื่อหมู่คณะมาถึงทุ่งหินกระจัดกระจาย ฟ้าทางขอบฟ้าเพิ่งเริ่มมีแสงสีเทาจางๆ
เลี่ยงผ่านเนินเขาไป
กองทัพลมดำก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าทุกคนในที่สุด
เรือนดินเตี้ยๆ หลายแถวอัดกันแน่นอยู่ใต้เนิน
หลังคายังมีหิมะที่ไม่ได้กวาดทิ้งกองอยู่
นอกค่ายไม่มีกำแพงป้องกัน มีเพียงรั้วไม้ที่บิดเบี้ยวรายล้อมอยู่หนึ่งชั้น
บางช่วงพังทลายไปนานแล้ว เศษไม้ผุๆ ถูกทิ้งไว้ในโคลน
หน้าประตูค่ายมีเสาธงสองต้น แต่บนนั้นกลับไม่มีแม้แต่ผ้าเศษๆ สักผืน
เผยจิ้นรั้งม้าไว้ ในใจอดด่าไม่ได้
“นี่มันค่ายทหารที่ไหนกัน!”
“เห็นๆ อยู่ว่าเป็นรังของพวกคนไร้บ้านที่รอให้หนาวตาย”
หนิงเจียนเสวี่ยกวาดสายตามองรอบหนึ่ง คิ้วยิ่งขมวดแน่น
“แย่ยิ่งกว่าที่ข้าคิดเสียอีก จ้าวชิงหวยไม่เห็นแก่พวกเขาเป็นคนเลยสักนิด”
เผยจิ้นกลับตัวลงจากม้า โยนบังเหียนให้องครักษ์ด้านหลัง
ที่หน้าประตูค่ายมีทหารนั่งยองๆ อยู่สองคน คนหนึ่งกัดขนมปัง อีกคนกอดดาบไว้หลับ
เสื้อเกราะหนังของทั้งสองมันเยิ้มจนดำคล้ำ ตัวยังมีกลิ่นเหม็นเปรี้ยวโชยออกมา
เห็นเผยจิ้นเดินมา ทหารที่กัดขนมปังก็แค่ปรือตาขึ้นมอง
“มาทำไม?”
ทหารคนนั้นไม่แม้แต่จะขยับก้น
เผยจิ้นหยิบคำสั่งย้ายจากอกเสื้อออกมา ยื่นไปตรงหน้าเขาโดยตรง
“นายกองคนใหม่ วันนี้มารับตำแหน่ง”
ทหารคนนั้นจ้องคำสั่งย้ายอยู่สองสามที จู่ๆ ก็เผยอยิ้ม
“ฮ่าๆๆๆ!”
เขาหันไปทางในค่าย ตะโกนก้องออกมา
“ออกมาดูกันหน่อย!”
“ทางเบื้องบนส่งคนโชคร้ายมาให้อีกแล้ว”
ประตูเรือนดินหลายบานเปิดออกอย่างรวดเร็ว ผู้คนหลายสิบคนทยอยเดินออกมา
บางคนสวมเกราะหนังเก่าๆ บางคนเปลือยท่อนบนแล้วสวมเสื้อกั๊กฝ้าย
บางคนคาบโคนหญ้า นั่งยองๆ อยู่ข้างกำแพงมองดูเรื่องสนุก
สายตาพวกนั้นทอดมาที่เผยจิ้น ไม่มีความเกรงขาม มีเพียงการประเมินค่าอย่างเปิดเผย
เผยจิ้นไม่รีบเอ่ยปาก เพียงจดจำตำแหน่งของแต่ละคนไว้ในใจ