“แย่แล้ว!”
วิญญาณเตาหลอมเงยหน้าขึ้นฉับพลัน ชายแขนเสื้อกวาดม้วนหมอกอำมหิตเป็นวงกว้าง
“รีบปล่อยมือ! ใส่เหล็กกลืนวิญญาณมากเกินไปแล้ว!”
“ข้าไม่ปล่อย!”
“ถ้าปล่อยตอนนี้ มันจะเสียการควบคุมโดยสมบูรณ์”
เผยจิ้นกำด้ามดาบแน่น “นี่มันดาบของข้า!”
“ถึงมันจะเสียการควบคุม ก็ยังดีกว่าเจ้าถูกสูบเลือดจนแห้งตาย!” วิญญาณเตาหลอมตวาดด่า
เนื้อหนังบนฝ่ามือของเผยจิ้นเหี่ยวแห้งลงอย่างรวดเร็ว เลือดลมภายในกายพลุ่งพล่านไหลเข้าสู่ดาบขวางอย่างควบคุมไม่ได้
ภายในตัวดาบ ความอาฆาตที่หลงเหลือจากตะขาบโลหิตกระดูกเหล็กก็ฟื้นตื่นขึ้นในยามนี้!
กร๊อบ!
กร๊อบ!
ร่องโลหิตกลืนอำมหิตทั้งเก้าสายบิดเบี้ยวช้า ๆ ก่อนจะเรียงตัวเป็นใบหน้าคนเหนือด้ามดาบ!
ใบหน้านั้นไม่มีคิ้วและดวงตา ทว่าบริเวณปากกลับเต็มไปด้วยเขี้ยวแหลมถี่ยิบ!
เขี้ยวแหลมกัดลงบนซอกนิ้วโป้งของเผยจิ้น แล้วดูดกลืนเลือดลมต่อไป!
เผยจิ้นมองใบหน้าอาฆาตนั้น มุมปากกลับยกขึ้น
“เพิ่งหลอมเสร็จก็คิดจะกลืนกินนายแล้วหรือ?”
“ใจกล้าไม่เบานี่!”
ใบหน้าอาฆาตอ้าปากส่งเสียงกรีดร้องแหลมสูง
ตัวดาบลากแขนขวาของเผยจิ้น ดิ่งลงสู่กองไฟในเตาหลอม!
อิฐเขียวใต้เท้าเผยจิ้นแตกร้าว บาดแผลไหม้เกรียมบนอกพ่นเลือดออกมาอีกครั้ง!
คนหลายคนที่อยู่ด้านนอกได้ยินเสียง สีหน้าพลันเปลี่ยนไปพร้อมกัน
ซูหว่านถังทนต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว
นางกอดหีบยา พุ่งชนประตูห้องเปิดออก ทว่าหนิงเจียนเสวี่ยกลับยกทวนขวางนางไว้
“หลีกไป!” ซูหว่านถังตวาด “เขาจะตาย!”
“ดาบยังหลอมไม่เสร็จ เข้าไปมีแต่จะทำร้ายเขา”
หนิงเจียนเสวี่ยกำทวนยาวแน่น แต่มือของนางกลับสั่นเทาไม่หยุด
“บาดแผลเต็มหัวใจเขาไปหมดแล้ว หากปล่อยให้ของสิ่งนั้นดูดเลือดอีก เขาต้องตายแน่!”
“รอก่อน! หากเขาเอ่ยปาก ข้าจะพังประตูเข้าไปทันที!”
หนิงเจียนเสวี่ยฝืนบังคับตนให้สงบลง
นางรู้ดีเหลือเกินว่าสถานการณ์ของเผยจิ้นในตอนนี้อันตรายเพียงใด
แต่เรื่องนี้เป็นการตัดสินใจของเผยจิ้นเอง!
หากเข้าไปขัดขวาง ทุกสิ่งที่ทำมาก็สูญเปล่า!
“รอให้เขาเอ่ยปากงั้นหรือ? เขาเคยร้องว่าเจ็บตอนไหนกัน?”