ซูหว่านถังจ้องลายดำกลุ่มนั้นอยู่นาน
จากนั้นจึงดึงเสื้อชั้นในที่กรีดออกแล้วกลับมาคลุมไว้ดังเดิม
มิใช่ว่านางไม่อยากตรวจสอบ
แต่ตรวจไม่ได้
กลิ่นอายที่สิ่งนั้นแผ่ออกมาพิสดารเกินไป
ยิ่งเข้าใกล้ หนังศีรษะก็ยิ่งชาวาบ
นางรักษาคนมาหลายปี ไม่เคยพบเห็นมาก่อน!
“น้องรอง เขาเป็นอย่างไรบ้าง?”
เสียงของหนิงเจียนเสวี่ยดังมาจากนอกกระโจม
ซูหว่านถังลุกขึ้น ยกม่านผ้าแล้วเดินออกไป ลดเสียงลงต่ำ
“รักษาชีวิตไว้ได้ แต่ยังไม่ฟื้น”
“แล้วเมื่อไรจะฟื้น?”
“ไม่รู้”
ซูหว่านถังปาดเหงื่อบนหน้าผาก
“สภาพภายในร่างกายเขาซับซ้อนมาก”
“อีกทั้งสิ่งที่หน้าอกก็พิสดารยิ่ง ต้องใช้เวลาตรวจสอบ”
หนิงเจียนเสวี่ยนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง
“เช่นนั้นก็รอ”
“เรื่องในเมือง ข้าจะรับมือเอง”
......
พริบตาเดียว เวลาก็ผ่านไปสามวัน
เผยจิ้นหมดสติหลับใหลติดต่อกันครบสามวันแล้ว
ซูหว่านถังนั่งยองข้างเตียงของเผยจิ้น ใช้นิ้วสองนิ้วแตะชีพจรที่ข้อมือเขา
ชีพจรเต้นเร็วกว่าคนปกติเกือบเท่าตัว
แต่เผยจิ้นก็ยังไม่ฟื้น
“น้องรอง”
หนิงเจียนเสวี่ยเลิกม่านเดินเข้ามา “ตอนนี้นางเป็นอย่างไรบ้าง?”
“ยังมีชีวิตอยู่”
ซูหว่านถังคลายมือ วางแขนของเผยจิ้นกลับเข้าไปใต้ผ้าห่ม
“ชีพจรหัวใจยังเต้น เลือดลมยังไหลเวียน เส้นลมปราณก็กำลังฟื้นตัวเอง”
“แต่ร่างกายเขาราวกับถูกบางสิ่งผนึกไว้”
“สติทั้งหมดหดซ่อนอยู่ภายใน เข็มของข้าแทงเข้าไปไม่ได้”
หนิงเจียนเสวี่ยเดินไปข้างเตียง มองใบหน้าของเผยจิ้น
ใบหน้านั้นซูบตอบลงไปหนึ่งส่วน โหนกแก้มเด่นชัด ริมฝีปากแห้งแตก
ลมหายใจแผ่วเบาจนต้องเข้าไปใกล้จึงจะได้ยิน
ลายสีดำกลุ่มนั้นบนหน้าอกยังคงอยู่
แต่เมื่อเทียบกับสามวันก่อน มันแผ่ขยายออกไปอีกเกือบครึ่งชุ่นอย่างเห็นได้ชัด
“สิ่งนั้นที่หน้าอกเขาตกลงคืออะไรกันแน่?”
ซูหว่านถังส่ายหน้า “ข้าค้นตำราแพทย์ที่นำติดตัวออกมาจนทั่วแล้ว ไม่มีบันทึกไว้เลย”
“พี่ใหญ่ ชีพจรตรงตำแหน่งหัวใจของเขามีบางอย่างไม่ถูกต้อง”