“ไปเชิญพี่สะใภ้ใหญ่กับพี่สะใภ้สี่มา”
เผยจิ้นมองม้วนเอกสารลับเหล่านั้น สีหน้าเคร่งขรึม
ยังไม่ถึงครึ่งเค่อ
ร่างสองร่างก็เร่งฝีเท้าข้ามกองเศษหินที่เกลื่อนพื้นมา
หนิงเจียนเสวี่ยยังสวมเกราะเงินอยู่ ส่วนฮั่วชิงอู๋มาในชุดดำทั้งกาย
ทั้งสองก้าวเข้าไปในห้องลับ พอเห็นแท่นหยกที่ถูกผ่าแยกกับหีบเหล็กดำบนพื้น สีหน้าก็พลันเคร่งขรึมขึ้น
“พี่สะใภ้สี่ ตรวจตราประทับดู”
เผยจิ้นชี้ไปยังหนังสือผ้าไหมที่กางอยู่ในหีบ
ฮั่วชิงอู๋ก้าวเข้าไป ปลายนิ้วลูบผ่านชาดสีแดงชาดตรงมุมขวาล่างของม้วนเอกสารลับ
นางเลื่อนเข็มเงินเล่มหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อ ค่อย ๆ ขูดผงออกมาเล็กน้อย แล้วนำไปแตะปลายจมูกสูดกลิ่น
“ชาดแดงผสมกำยานมังกร เจอไฟก็ไม่ละลาย จุ่มน้ำก็ไม่ซึม”
ฮั่วชิงอู๋ขมวดคิ้วแน่น “นี่คือตราประทับทางการของจวนอัครมหาเสนาบดีต้าหลี!”
“มีเพียงหีบลับในห้องหนังสือของเหวินไท่เยว่เท่านั้น ที่เก็บชาดประทับแบบนี้ไว้”
“ไม่มีทางเป็นของปลอม”
หนิงเจียนเสวี่ยเร่งฝีเท้าเข้าไป คว้าจดหมายลับกองนั้นขึ้นมา
สายตากวาดผ่านถ้อยคำอย่างรวดเร็ว นางก็เดือดดาลจนสบถออกมา
“สารเลว! ไอ้เดรัจฉานพวกนี้!”
หนิงเจียนเสวี่ยกัดฟัน ยื่นม้วนเอกสารลับให้เผยจิ้นอย่างแรง
เนื้อหาในจดหมายลับชวนให้ตื่นตะลึงยิ่งนัก
เมื่อ 11 ปีก่อน กองทัพฉื่อหลินประจำการอยู่ที่แดนเหนือ มีอำนาจเกรียงไกรทั่วหล้า
เหวินไท่เยว่ อัครมหาเสนาบดี หมายรวบอำนาจการทหารและการปกครองไว้ในมือ จึงฉวยโอกาสที่ชนเผ่าป่าเถื่อนยกทัพประชิดด่าน ทำสัญญาลับกับจั่วเสียนอ๋องแห่งชนเผ่าป่าเถื่อน
ราชสำนักจงใจถ่วงเบี้ยหวัดทหาร ตัดเสบียงอาหาร
ถึงขั้นปล่อยให้กองทัพฉื่อหลินถูกล้อมจนสิ้นทางหนีอยู่ในหุบเขาลมดำ