สิ้นเสียงฮั่วชิงอู๋ ทั่วทั้งลานพลันเงียบกริบ!
ชายฉกรรจ์ที่ถูกกดอยู่กับพื้นกัดฟันแน่น เส้นเลือดตรงลำคอปูดโปน
ในเมื่อถูกจับได้แล้ว เช่นนั้นก็ไม่ต้องพูดอะไรทั้งสิ้น!
มือสังหารแห่งหน่วยกาดำถูกตัดเส้นประสาทรับความเจ็บปวดตั้งแต่ยังเล็ก
แม้กระดูกหักเอ็นขาด ก็ไม่มีทางปริปากแม้แต่ครึ่งคำ!
เวลานี้ เผยจิ้นลุกขึ้นจากที่นั่งประธาน
เขาไม่ได้เรียกองครักษ์ให้นำเครื่องทรมานมา
เพียงกำดาบขวางฝังสวรรค์ แล้วก้าวลงจากบันไดทีละก้าว
เผยจิ้นหยุดตรงหน้าชายฉกรรจ์ ห่างออกไปสามฉื่อ ดาบขวางค่อย ๆ ชักออกจากฝักครึ่งชุ่น
ตูม!
ปราณแท้ขั้นสี่ระดับสูงสุด ผสานกับไออำมหิตน่าสะพรึงจากเตาหลอมโบราณฝังสวรรค์ ระเบิดออกในฉับพลัน
คลื่นปราณสีแดงคล้ำควบแน่นเป็นระลอกคลื่นที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า
กวาดผ่านพื้นหินสีเขียวไปอย่างรวดเร็ว
แผ่นหินแตกละเอียดเป็นผุยผง
แววเหี้ยมเกรียมในดวงตาของสายลับชะงักแข็งค้างทันทีที่สัมผัสไออำมหิตสายนี้
“ช่าง...น่ากลัว...”
รูม่านตาของเขาหดเล็กลงอย่างรวดเร็ว เลือดซึมจากรูหู
จิตวิญญาณราวกับถูกกระชากเข้าสู่ทะเลโลหิตอสูรอย่างไม่อาจขัดขืน เหงื่อเย็นไหลพราก!
“ข้าไม่อยากพูดให้มากความ”
เผยจิ้นกล่าวเสียงเย็น “บอกทุกอย่างที่เจ้ารู้มา”
ฝักดาบกดลงเบา ๆ
กร๊อบ!
กระดูกสะบักทั้งสองข้างของชายฉกรรจ์ถูกแรงกดไร้รูปร่างบดขยี้ในทันที
แนวป้องกันในใจพังทลายลงสิ้น
“ราชทูต...เฉินซู่ยังไม่ได้กลับเมืองหลวง”
“เขาอยู่...อยู่ที่สถานีม้าติ้งอัน...”
ชายฉกรรจ์หน้าซีดเผือด ริมฝีปากสั่นระริกไม่หยุด
“เขาถือราชโองการลับ...ระดมทหารรักษาการณ์หกหมื่นนายจากสามแคว้น อวิ๋นโจว ซั่วโจว และติ้งโจว...”
“อ้างธงปราบกบฏ กำลังเคลื่อนทัพกดดันชางอวิ๋น...”
หนิงเจียนเสวี่ยหรี่ตาลง “ทหารชายแดนหกหมื่น?”
“ราชสำนักคิดจะฆ่าล้างเมืองพร้อมชาวบ้านที่อยู่ในเมือง!”
“พวกเขาไม่ได้คิดจะฆ่าล้างเมือง”
เผยจิ้นมีสีหน้าเฉยชา สอดดาบขวางกลับเข้าฝัก
“เหวินไท่เยว่กลัวว่าข้าจะรอดกลับโยวโจว แล้วขุดคุ้ยเรื่องฉาวโฉ่ในอดีตขึ้นมา!”
“อีกอย่าง แม้แต่ฝ่าบาทของพวกเราเองก็คงไม่รู้เรื่องนี้เท่าใดนัก”