“อาอี้ ไม่รู้จริง ๆ ว่าเมื่อไรนายถึงจะอุ้มฉันขึ้นเตียง…”
แสงไฟในห้องสลัว เซี่ยเจี้ยนว่านเปลี่ยนเป็นชุดนอนอยู่บ้านแล้ว เอนพิงเตียงนุ่ม ๆ พลางกอดตุ๊กตา “หลินอี้” ตัวจิ๋วไว้
มืออีกข้างของเธอลูบใบหน้าของตุ๊กตา แววตาเผยกลิ่นอายชวนป่วยไข้
วินาทีถัดมา เธอก็กอดตุ๊กตาแน่น ร่างทั้งร่างเกร็งจนแทบเหยียดตรง
“ที่รัก เรามานอนกันเถอะ~”
“ฉันชอบนายมากเลย ชอบมาก ชอบนายมาก”
“ฉันไม่อยากนอนแล้ว อยากเจอนายเร็ว ๆ จริง ๆ นะ~”
“แต่ว่า ทำไมนายถึงไม่เชื่อฟังล่ะ สาว ๆ รอบตัวนายเยอะเกินไปหรือเปล่า หรือว่านายจัดการได้ดีอยู่แล้ว?”
เสียงประหลาดดังขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่าจากห้องของเซี่ยเจี้ยนว่าน
…
สิบโมงเช้า หลินอี้ขับรถออกจากโรงรถ
พอขับขึ้นทางยกระดับ เขาก็ลดแรงแอร์ลงเล็กน้อย
แปลกจริง เมื่อคืนก็นอนหลับสบายดีแท้ ๆ แต่กลับรู้สึกหนาววูบไปทั้งตัว เหมือนมีอะไรบางอย่างกดทับอยู่
หลินอี้บิดแขนไปมา ดูท่าคงต้องหาเวลาไปนวดสักหน่อยแล้ว
ไม่นานนัก เขาก็มาถึงมหาวิทยาลัย เช้านี้ไม่มีเรียน เขาจึงมาที่ห้องสมุด
ไม่รู้ว่าจะหาหนังสือแนวนี้เจอไหม อีกสักพักราคาน้ำมันดิบในตลาดโลกจะพุ่งขึ้นอย่างบ้าคลั่ง ก่อนจะลดลงมาอีกครั้ง
หลินอี้ตั้งใจจะลองหาโอกาสทำกำไรอีกสักก้อน!
ยังไงเสีย ใครจะรังเกียจที่มีเงินเยอะล่ะ?
ติดอยู่แค่ว่า ในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมไม่มีความรู้เรื่องหุ้นเลยสักนิด!
เรียนคณะการเงินก็จำเป็นต้องรู้เรื่องพวกนี้อยู่แล้ว เพียงแต่เจ้าของร่างเดิมไม่เคยตั้งใจเรียน หลินอี้จึงต้องมาหาหนังสือที่เกี่ยวข้องในห้องสมุดอ่านเอง