เสิ่นชิงเยี่ยนวางปากกาลง พอสังเกตเห็นว่าเด็กสาวข้าง ๆ มองเธออยู่ตลอด ก็หันไปยิ้มให้อีกฝ่าย แล้วไม่ได้ปิดสมุดบันทึก
“ฮะ…ฮ่า ๆ” ซูเสี่ยวโหรวยิ้มแห้ง ๆ
รุ่นพี่คนนี้…
“เขียนอะไรอยู่เหรอ” เซี่ยเจี้ยนว่านถามพลางเขี่ยอาหารในจาน
“แค่จดบันทึกอะไรเล็ก ๆ น้อย ๆ น่ะ อยากดูไหม” เสิ่นชิงเยี่ยนยิ้ม
ซูเสี่ยวโหรวชะงัก ของแบบนี้ให้คนอื่นดูง่าย ๆ ได้ด้วยเหรอเนี่ย???
หรือว่ารุ่นพี่คนนี้จะใจกว้างจริง ๆ?
เซี่ยเจี้ยนว่านจ้องเธอ ก่อนจะหลุบตาลง “ช่างเถอะ ฉันไม่ได้สนใจเรื่องส่วนตัวของคนอื่น”
ซูเสี่ยวโหรวถอนหายใจโล่งอกทันที
หลินอี้มองเธออย่างสงสัย เธอเขียนอะไรอยู่นะ…
“ฉันกินเสร็จแล้ว พวกเธอกินกันต่อเถอะ” เสิ่นชิงเยี่ยนลุกขึ้น ยิ้มให้ทั้งสามคน ก่อนจะยกถาดแล้วเดินจากไป
ซูเสี่ยวโหรวอดถามไม่ได้ “รุ่นพี่หลิน พี่สาวคนนี้…เรียนอะไรเหรอคะ”
“เหมือนจะเรียนคอมพิวเตอร์นะ น่าจะเรียนปริญญาโทแล้วมั้ง อายุมากกว่าพวกเราสองปี” หลินอี้ตอบออกมาทันที
เขาไม่ทันสังเกตเลยว่าเซี่ยเจี้ยนว่านที่นั่งข้าง ๆ กำตะเกียบแน่นขึ้นกะทันหัน สีหน้าเปลี่ยนไปอย่างประหลาด
“งั้นพี่สาวคนนี้ก็เป็นนักเรียนดีเด่นสินะ”
“ก็ใช่นะ”
ซูเสี่ยวโหรวพยักหน้าอย่างครุ่นคิด นักเรียนดีเด่น…
วิถีชีวิตของนักเรียนดีเด่นนี่แปลก ๆ จริงด้วย แค่สมุดบันทึกที่เธอเห็นเมื่อกี้ก็แปลกพอแล้ว
“ฉันกินเสร็จแล้ว”
เซี่ยเจี้ยนว่านเอ่ยเสียงเบา
“โอเค ฉันก็เสร็จแล้วเหมือนกัน งั้นเราไปกันเถอะ?”