รถแล่นมาจอดหน้าคลินิกสัตวแพทย์แห่งหนึ่งใกล้โรงเรียนอย่างรวดเร็ว เซี่ยเจี้ยนว่านมองอย่างสงสัย
เขามาคลินิกสัตวแพทย์ทำไม?
มาซื้อสัตว์เลี้ยงเหรอ?
หรือว่าเขาเลี้ยงสัตว์อยู่แล้ว?
หลินอี้เปิดประตูรถแล้วมองเธอ “จะไปด้วยกันไหม? หรือจะนั่งรออยู่ในรถ?”
พูดจบ ประตูฝั่งผู้โดยสารก็เปิดออกแล้ว แค่เซี่ยเจี้ยนว่านยืนอยู่ตรงนั้น ก็เพียงพอจะดึงดูดสายตาผู้ชายทุกคน
เธอเองก็สงสัยเหมือนกันว่า หลินอี้มาคลินิกสัตวแพทย์ทำไม?
เมื่อเดินเข้าไปในโถงคลินิก หลินอี้พูดกับพนักงานหน้าเคาน์เตอร์ไม่กี่คำ ก่อนจะพาทั้งสองคนเดินเข้าไปด้านใน
ไม่นานนัก ในห้องเล็ก ๆ ห้องหนึ่ง ลูกแมวลายตัวหนึ่งนอนสงบนิ่งอยู่ในกรงเหล็ก ขาของมันพันด้วยผ้าก๊อซ พอเห็นหลินอี้เข้ามา มันก็ลุกขึ้นอย่างโซเซแล้วร้องเรียกไม่หยุด
“เอ๊ะ ยังจำฉันได้ด้วยเหรอ งั้นที่ช่วยไว้ก็ไม่เสียเปล่า” หลินอี้ยื่นมือไป ใช้นิ้วแตะหัวมันเบา ๆ
เซี่ยเจี้ยนว่านยกมือปิดจมูก ที่นี่มีกลิ่นสัตว์เลี้ยงอยู่จริง ๆ เธอมองภาพตรงหน้าอย่างสงสัย แล้วอดถามไม่ได้ว่า “มันมาจากไหน?”
“เมื่อวานฉันขับรถเกือบชนมัน คิดว่าเราคงมีวาสนาต่อกัน ก็เลยพามาส่งที่นี่ไง น่ารักใช่ไหมล่ะ?”
หลินอี้อุ้มลูกแมวออกมา มันซุกตัวอยู่ในอ้อมแขนเขาอย่างเกียจคร้าน ดูท่าทางจะสบายมาก
เซี่ยเจี้ยนว่านจ้องมันเขม็ง ผ่านไปไม่กี่วินาที เธอก็เบือนหน้าหนี “แมวน่าเกลียดจัง”
หลินอี้ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะลั่น
“หลินอี้ นายกำลังเล่นตลกอะไรอยู่กันแน่?”